างแน่นอน
“คุณหนูเวิน” หมิงเวยเร่ง “วันนี้พวกเราจะเปลี่ยนความพ่ายแพ้เป็นชัยชนะได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับท่านแล้ว ท่านจะไม่แพ้ใช่หรือไม่”
เวินซิ่วอี๋ไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้สึกภูมิใจ แต่จากสถานการณ์ในตอนนี้หากนางสู้กับหมิงเวยนางก็คงพ่ายแพ้ ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงระงับความโกรธ และตอบว่า
“แน่นอน”
หมิงเวยพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “หากมีการเปลี่ยนแปลงรายงานมาได้ทุกเมื่อ อย่าคิดจะปิดบังไม่อย่างนั้นผู้ที่ตายอาจเป็นศิษย์พี่ที่รักของท่าน”
“นี่!” เวินซิ่วอี๋ทนไม่ได้อีก “ท่านอย่าพูดถึงศิษย์พี่ของข้าได้หรือไม่”
หมิงเวยเชื่อฟัง แต่โดยดี “ได้ เช่นนั้นผู้ที่ตายอาจเป็นคุณชายรองที่รักของท่าน”
“…” เวินซิ่วอี๋พึมพำ “ข้านี่โชคร้ายจริงๆ เหตุใดถึงได้มาเจอสตรีเช่นท่านได้”
หมิงเวยยิ้มอย่างใจดี “อย่าลืมล่ะว่าท่านเป็นคนลักพาตัวข้ามาแคว้นฉู่เอง คุณหนูเวิน”
……………
ภายในเรือนหลักบรรยากาศงานเลี้ยงครึกครื้น ผลัดถ้วยคืนจอก[2]
แขกชายผู้หนึ่งเดินเมามายมาขอชนจอกด้วย “ถังฉือ วันนี้วันมงคลเหตุใดเจ้าถึงดูไม่มีความสุขเลยล่ะ มาๆๆ พี่ชายขอดื่มให้เจ้า ขอให้ชีวิตครอบครัวมีความสุขมีแต่โชคดี” ถังซียิ้มรับขอบคุณแล้วจิบสุราไปคำหนึ่ง
แขกชายผู้นั้นไม่พ
