ครั้งรู้สึกอยากเด็ดรากออกเพื่อลิ้มรส
เวินซิ่วอี๋จ้องมองนางราวกับป้องกันการถูกขโมย “อย่าคิดใช้โอกาสนี้ปรุงยาเพื่อรักษาตนเองล่ะ”
หมิงเวยมองดูนางอย่างไร้ทางเลือก “พี่สาว! ถ้าแค่ชิมก็สามารถปรุงยาเทวดารักษาได้ ข้าจะไม่ใช่หมอเทวดาอันดับหนึ่งในใต้หล้าหรอกหรือ? จะยังเป็นหมอเถื่อนอะไรนี่อยู่หรือ!”
“…”
หมิงเวยไม่สนใจนางแล้วหยิบยาที่ตนเองต้องการมาอังไฟ ต้ม บดผง…
นางปรุงยา เวินซิ่วอี๋เองก็ปรุงยาด้วย ทั้งสองคนหันหน้าเข้าหากันทำให้ไม่มีผู้ใดสามารถใช้อุบายอะไรได้ เวินซิ่วอี๋ไม่สนใจนางอีก ยาลับของสำนักหมอผีไม่ได้ง่ายไปกว่าของนางต้องให้ความสนใจเป็นอย่างมาก และป้องกันไม่ให้หมิงเวยขโมยสูตรยาของนางไป
เมื่อใดก็ตามที่เวินซิ่วอี๋หันหลังให้นาง แขนเสื้อของหมิงเวยก็ขยับงูขาวโผล่หัวออกมา และกลืนยาที่หมิงเวยป้อนให้ลงไป
ไม่กี่วันต่อมาสมุนไพรก็ถูกใช้หมดอย่างรวดเร็ว “ท่านคงไม่ได้ขโมยไปซ่อนหรอกนะ” นางจ้องหมิงเวยอย่างระมัดระวัง
หมิงเวยไหวไหล่ “อย่ามาใส่ร้ายข้าสิ! ทุกครั้งก่อนออกไปต้องค้นร่างกาย จะซ่อนยาที่ไหนได้ ทานลงท้องหรือ ยาสุกๆ ดิบๆ ทานเข้าไปไม่กลัวตายหรืออย่างไร”
เวินซิ่วอี๋ยังคงสงสัย แต่นางก็ไม่พบหลักฐา
