!” เสวี่ยอิงลังเล แต่สุดท้ายก็คงทนไม่ไหว “คิดว่าคุณชายรองคงไม่อยากกลับมาเจ้าค่ะ”
“ทำไมล่ะ”
เสวี่ยอิงมองไปรอบๆ และลดเสียงลง “ฮูหยินใหญ่ไม่ชอบคุณชายรองเจ้าค่ะ หากแม่ลูกอยู่ด้วยกันมักจะเกิดปัญหา ดังนั้นเมื่อคุณชายรองอายุได้สิบปีกว่าไม่ค่อยอยู่ในจวนเท่าไรนัก แต่จะออกไปศึกษาเล่าเรียนข้างนอก”
หมิงเวยประหลาดใจ “คุณชายรองเป็นผู้มีความสามารถไม่ใช่หรือ เหตุใดฮูหยินใหญ่ถึงไม่ชอบเขาล่ะ”
“ดูเหมือนฮูหยินใหญ่รู้สึกว่าคุณชายรองมีอารมณ์เย็นชา และไม่เคารพพ่อแม่ และพี่น้องของเขา…”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้จู่ๆ นางก็ถูกไห่เอี้ยนชนเข้าเสวี่ยอิงจึงตระหนักได้ว่านางพูดมากเกินไปจึงยิ้มกลบเกลื่อน “พ่อแม่มักรักลูกคนแรกมากกว่า เหมือนกับครอบครัวของข้าน้อยที่พ่อแม่ชื่นชอบพี่สาวมากกว่าเจ้าค่ะ ไม่มีอะไร…”
พอพูดถึงเรื่องนี้เสวี่ยอิงก็เงียบปาก หมิงเวยเองก็ไม่ได้ถามอะไรมาก แต่กลับพูดเรื่องอาหารราวกับว่าเรื่องเมื่อครู่แค่ถามไปอย่างนั้น
ตกเย็นหมิงเวยไปหาเวินซิ่วอี๋เพื่อปรุงยา
ตระกูลถังร่ำรวยมาก ดอกบัวหิมะเทียนซาน และเห็ดหลินจือพันปีซึ่งยากสำหรับบุคคลภายนอกที่จะเห็นกองรวมกันอยู่ในห้องราวกับว่าพวกเขาไม่ต้องการเงิน
หมิงเวยกวาดตามอง บาง
