ย่างเด็ดขาด ดึงสถานการณ์กลับไปเป็นจังหวะของตัวเอง และดึงหัวข้อหลักขึ้นมา
“เช่นนั้นทั้งวันนี้ท่านสงสัยว่ามีสิ่งผิดปกติกับสวนหลานซินงั้นหรือ”
“ใช่เจ้าค่ะ” หมิงเวยตอบอย่างเชื่อฟังถามอะไรไปก็ตอบ “ทันทีที่ฝันร้ายหลบหนี ข้ารู้สึกว่ามีใครบางคนซ่อนตัวอยู่ในจวนตระกูลถัง”
“และท่านสงสัยสวนหลานซิน”
“ใช่เจ้าค่ะ”
ถังซีเลิกคิ้ว “เป็นไปไม่ได้ อาการป่วยของท่านแม่เป็นเมื่อสองสามปีก่อน แต่คุณหนูเหลียงเพิ่งเดินทางมาถึง”
หมิงเวยพูด “ของแบบนี้ไม่จำเป็นต้องมีผู้ชักนำอยู่ข้างกายหรอกเจ้าค่ะ เพียงแค่ปล่อยให้มันมาอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าก็พอแล้ว ไม่แน่ว่าอาจเริ่มลงมือเมื่อสองสามปีก่อน เหมือนหว่านเมล็ดพืชที่รอวันแตกหน่อ”
ถังซียังคงรู้สึกว่ามันไม่สมเหตุสมผล “ตระกูลเหลียงมีเหตุผลอะไรต้องทำร้ายฮูหยินผู้เฒ่าด้วย หากเป็นพี่ใหญ่หรือว่าใครก็ตามยังพอถูไถไปได้ แต่ท่านแม่เป็นแค่หญิงชราที่มีความสุขในวัยชราไม่สนใจแม้แต่เรื่องครอบครัวด้วยซ้ำ”
หมิงเวยพูดอย่างเจ้าเล่ห์ “ข้าพูดแค่ว่าผู้ที่ชักนำมีแนวโน้มมากว่าจะอยู่ในสวนหลานซิน แต่ไม่ได้บอกว่าเป็นคนตระกูลเหลียงเสียหน่อยเจ้าค่ะ อีกอย่างหลายสิ่งหลายอย่างยังไม่ถึงช่วงเวลาแห่งการเปิดเผย ผู้ใดจะสามาร
