สุดถังซีก็เข้าใจอะไรบางอย่าง และถอนหายใจด้วยความโล่งอก “นี่มันดึกมากแล้ว พวกท่านสองคนควรกลับไปพักก่อนเถอะ!”
พูดจบเขาก็เรียกบ่าวรับใช้ “ส่งแขก!”
จี้เสียวอู่ตกตะลึง “เดี๋ยวก่อน ข้าเพิ่งทานไปได้สองคำเอง!”
บ่าวรับใช้ไม่สนใจว่าเขาจะกินหรือไม่ อย่างไรก็ตามนายท่านสิบพูดเช่นนั้นก็ต้องเชิญออกไป! จี้เสียวอู่ทำได้เพียงหยิบเกี๊ยวนึ่งที่เหลือขึ้นมาเพื่อรองท้องเท่านั้น
เหตุใดนายท่านสิบถึงงกเช่นนี้กัน เรียกให้คนเอาอาหารมา แต่ไม่ให้กินเนี่ย
นะ ขอให้ท่านทานคนเดียวจนจุกตายไปเลย ฮึ!
หมิงเวยเดินออกจากห้องอย่างเกียจคร้าน และพูดกับไห่เอี้ยนว่า “พวกเรากลับกันเถอะ หากเสวี่ยอิงตื่นขึ้น และไม่เห็นเราสองคนคงกังวลมากแน่”
จี้เสียวอู่ไม่พอใจ “ได้ หมิงเสี่ยวชี! หลอกใช้ผู้อื่นมีความสุขมากหรือไม่ ไม่สนแล้ว ข้ายังทานไม่อิ่มข้ารับไม่ได้!”
“พี่ห้า หากข้าสอนวิธีให้ท่านรับรองว่าอิ่มแน่เจ้าค่ะ”
“วิธีอะไร”
“ท่านเดินออกไปจากที่นี่ไปที่ทางแยกนั่น จากนั้นยืนหันหลังพิงกำแพงแล้วอ้าปากเจ้าค่ะ”
“อะไรน่ะ”
“ดื่มลมทางซีเป่ย! อิ่มแน่นอน!”
“หมิงเสี่ยวชี!”
“ฮ่าๆๆ นี่มันดึกมากแล้วรีบเข้านอนเถอะเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ไม่ทานข้าวเช้าหรืออย่างไร”
