นูเหลียงเพียงสองคน
ถังซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ข้าไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ อีกสักครู่จะให้คนเฝ้ายามอยู่ข้างนอกหากเกิดอะไรขึ้นมาคุณหนูเหลียงตะโกนเรียกได้เลย”
คุณหนูเหลียงยิ้มหวาน “นายท่านสิบรอบคอบนักเจ้าค่ะ แต่ไม่เป็นไรข้าไม่กลัวเจ้าค่ะ”
“อืม” การอยู่ด้วยกันเพียงลำพังออกจะน่าอึดอัดเล็กน้อย แต่เวลาผ่านไปไม่นานเหล่าสาวใช้ก็ลงมา
“นายท่านสิบ คุณหนู พวกเราค้นหาแล้วไม่พบสิ่งใดเจ้าค่ะ”
ถังซียิ้มแล้วคำนับ “ถ้าเช่นนั้นพวกเจ้าพักผ่อนเป็นเพื่อนคุณหนูเหลียงเถอะ”
“นายท่านสิบเดินทางกลับดีๆ นะเจ้าคะ” คุณหนูเหลียงมองเขาจากไปโดยไม่ได้ละสายตาอยู่นาน
จนเหล่าสาวใช้หัวเราะ “นายท่านสิบเป็นคนดีจริงๆ คุณหนูไม่คิดเช่นนั้นหรือเจ้าคะ”
“ดูเป็นห่วงคุณหนูมากเพียงนั้น ต้องให้แน่ใจว่าคุณหนูไม่เป็นอะไรถึงยอมกลับไป”
“เอ๋ ไม่แน่ว่าอาจจงใจไม่อยากกลับไปอยากให้คุณหนูลงมาพบมากกว่านะเจ้าคะ”
“เขาไปแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูอย่ามองตามไปเลยอย่างไรเสียอีกสองสามวันท่านอยากดูนานแค่ไหนก็ได้ดูแล้วจริงหรือไม่เจ้าคะ”
คุณหนูเหลียงเหลือบมองพวกเขา “ช่างกล้าล้อเลียนข้า พวกเจ้ากล้าเกินไปแล้วนะ”
เหล่าสาวใช้หัวเราะคิกคัก “ไม่พูดแล้วเจ้าค่ะเดี๋ยวคุณหนู
