หมิงเวยตื่นขึ้นมาในกลางดึก นางลุกขึ้นและลงไปข้างล่าง
“คุณหนูเจ็ดจะไปไหนหรือเจ้าคะ” ไห่เอี้ยนปรากฏตัวขึ้นด้านหลังนาง
หมิงเวยรู้ว่านางกำลังเฝ้าดูตนอยู่จึงพูดราวกับว่าตนไม่รู้ตัวออกไปว่า “เจ้าตื่นมาพอดีเลยช่วยข้าถือตะเกียงหน่อย”
“นี่…”
หมิงเวยเดินออกจากเรือนไปแล้ว ไห่เอี้ยนไม่มีทางเลือกจึงต้องหยิบตะเกียงขึ้นมาแล้วเดินตามให้ทัน นางออกจากเรือน และเดินไปตามตรอกอย่างเร่งรีบ
ไห่เอี้ยนอยากจะเกลี้ยกล่อมนางให้กลับไป “คุณหนูเจ็ด หากท่านอยากเดินเล่น พวกเราไปเดินในลานบ้านก็ได้เจ้าค่ะ หากถูกคนเฝ้ายามกลางคืนพบเข้าพวกเขาจะคิดว่าพวกเรา…”
“เป็นขโมยหรือ” หมิงเวยหัวเราะ “ไม่ใช่ว่ามีเจ้าอยู่ด้วยหรือ”
“แต่ว่า…” ไห่เอี้ยนสับสน คุณหนูเจ็ดไม่รู้ว่าตนมาเพื่อสอดแนมนางหรือ ถึงได้แอบออกมากลางดึกต่อหน้าตนเช่นนี้ แต่พอคิดดูอีกทีหากนางแอบออกมาทำเรื่องไม่ดีก็ไม่ควรเรียกนางไปด้วยสิ
“จวนของพวกเจ้าซับซ้อนเสียจริง ข้าจำทางไม่ได้เจ้าช่วยข้าจำทางด้วยล่ะ”
ไห่เอี้ยนถูกคำพูดของนางเรียกสติจึงได้แต่ตอบรับ “เจ้าค่ะ”
จากนั้นนางเดินตรงไปจนสุดทาง และในที่สุดก็มาถึงกำแพงลานบ้าน
ที่นั่นมีคนอยู่ซึ่งเขาโบกมือเรียกสุดชีวิต “มาๆๆ”
นั่นบุรุษ
