ไม่ใช่หรือ กลางดึกเช่นนี้เหตุใดถึงมีบุรุษมาที่สวนหลังเรือน แอบเข้ามาหรือ นางมองหมิงเวยด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
คุณหนูเจ็ดคิดจะทำอะไรกันแน่ แอบนัดพบบุรุษกลางดึกในจวนตระกูลถัง แล้วยังต่อหน้านางอีก…
นางไม่กลัวเลยหรือ…ไห่เอี้ยนพูดไม่ออก
หมิงเวยเดินเร็วเข้าไปถามด้วยสีหน้าสงบ “เจอปัญหาหรือเจ้าคะ”
จี้เสียวอู่เลิกคิ้ว “ไร้สาระ เสี่ยวไป๋ไม่ได้ส่งข้อความให้เจ้าหรือ”
หมิงเวยพูด “ท่านคิดว่าเราสามารถพูดคุยระยะไกลได้หรือเจ้าคะ ท่านคิดเยอะเกินไปแล้ว ข้าแค่รู้สึกว่ามันกำลังเรียกข้า”
“เจ้าเก่งกาจเพียงนั้น ข้าก็คิดว่าเจ้าทำได้จริงๆ!” คำพูดของจี้เสียวอู่ฟังดูเหมือนเป็นทั้งชมเชยทั้งเยาะเย้ย หมิงเวยขี้เกียจเกินกว่าจะโต้เถียงกับเขา มันไม่ง่ายเลยที่จี้เสียวอู่แอบเข้ามาได้ปล่อยให้เสียเวลาเปล่าเช่นนี้ก็น่าเสียดาย
“เสี่ยวไป๋ล่ะเจ้าคะ”
จี้เสียวอู่ชี้ “มันบอกว่าสัมผัสอะไรบางอย่างได้”
“เข้าไปนานเท่าไรแล้วหรือเจ้าคะ”
“ก็สักพักแล้วล่ะ”
ไห่เอี้ยนฟังพวกเขาถามตอบกันในที่สุดก็เข้าใจนางพูดตะกุกตะกัก “คุณหนูเจ็ด คุณ…คุณชายผู้นี้…”
“อ้อ พี่ชายของข้าเอง” หมิงเวยแนะนำ “เจ้าเคยได้ยินมาแล้วใช่หรือไม่”
แน่นอนว่าไห่เอี้ยนเคยได้ยิน นาง
