”
ทางด้านไห่เอี้ยนลังเลอยู่นานกว่าจะถามออกไปว่า “คุณหนูเจ็ด พวกท่านกำลังทำอะไรอยู่เจ้าคะ กลางดึกเช่นนี้หากถูกผู้ใดพบเข้าคงไม่ดีแน่”
“กำลังสำรวจเรื่องหนึ่งอยู่” หมิงเวยพูด “มันเป็นเรื่องของความปลอดภัยของตระกูลถัง”
ไห่เอี้ยนตกตะลึง “ความปลอดภัยของตระกูลถังหรือเจ้าคะ”
“ใช่ หากอีกสักครู่เกิดอะไรขึ้นมา เจ้าจะได้ปกป้องพวกเราได้ ข้าสูญเสียวรยุทธ์ไปแล้ว อาการบาดเจ็บของพี่ห้าก็ยังไม่หายดี พวกเราสองคนจึงไม่สามารถเอาชนะคนร้ายเหล่านั้นได้”
ไห่เอี้ยนตื่นตัว “มีคนร้ายหรือเจ้าคะ”
“อาจจะมี” หมิงเวยปลอบนาง “ไม่แน่อาจจะไม่มี”
ทันทีที่นางพูดจบสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป นางร้องขึ้นมาว่า “พี่ห้า เกิดเรื่องขึ้นกับเสี่ยวไป๋แล้ว รีบไปเร็ว!”
“ได้!” สองพี่น้องวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วผู้หนึ่งปีนกำแพงอีกคนปีนต้นไม้
หมิงเวยหันหลังกลับมาเรียกไห่เอี้ยน “รีบมาเร็ว!”
ไห่เอี้ยนทำได้เพียงเดินตามอย่างสับสน ทั้งสามคนปีนข้ามกำแพง และไห่เอี้ยนก็พบว่าที่นี่คือสวนหลานซิน
“เหตุใดพวกท่าน...”
ไม่มีผู้ใดฟังนาง จี้เสียวอู่ และหมิงเวยพุ่งออกไปแล้วจากนั้นไห่เอี้ยนก็ได้ยินเสียงการต่อสู้
“เร็วเข้า!” ไห่เอี้ยนทำได้เพียงตามไปอย่างรวดเร็วแล้ว
