น้าขึ้นมองก็เห็น นว่าเป็นชาวยุทธภพกลุ่มหนึ่ง แต่ละคนแต่งตัวแปลกประหลาด รูปร่างทั้งอ้วนทั้งผอมดูเหมือนพวกคนไร้ความซื่อสัตย์
หมิงเวยเลิกคิ้วเล็กน้อย เอ๋…เป็นเสวียนชื่อสินะ!
ทางใต้เต็มไปด้วยนิกายแปลกๆ มากมาย ทั้งที่มีอำนาจใหญ่เล็ก และมีจำนวนมากมายเกินกว่าจะนับได้บางทีคนเหล่านี้อาจเป็นหนึ่งในนั้นด้วย
ดวงตาเปล่งประกายเหล่านั้น ยามที่ก้าวเดินพลังปราณของพวกเขาปั่นป่วนมากถือว่าเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งเลย เมื่อเทียบกับโต๊ะของพวกเขา การจัดการพลังปราณของยอดฝีมือที่แท้จริงถือว่า ายังห่างชั้น
เจ้าของร้านที่ต้องต้อนรับแขกจากทั่วทุกสารทิศทุกวันมีไหวพริบที่ดีแค่เห็นท่าทางของพวกเขาก็ออกมาทักทาย และจัดโต๊ะให้นั่งทันที
ในตอนนั้นเองเสี่ยวเอ้อร์ที่ยกอาหารมาตะโกนขึ้นว่า “น้ำแกงปลาดองมาแล้วขอรับ!”
ในบรรดาชาวยุทธภพเหล่านี้ชายอ้วนผมเผ้ายุ่งเหยิงได้กลิ่นหอมก็ลุกขึ้นยกชามน้ำแกงปลาดองมา “ข้าอยากทานน้ำแกงปลาดองนี้!”
เสี่ยวเอ้อร์ตกตะลึงเขาพูดว่า “นายท่าน…จานนี้เป็นของโต๊ะข้างๆ พวกท่านยังไม่ได้สั่งอาหาร...”
โต๊ะข้างๆ หมายถึงโต๊ะของพวกหมิงเวย ชายอ้วนไม่แม้แต่จะมองเขาตะโกนว่า “พวกเจ้าก็ทำให้พวกเขาใหม่สิ เหตุใดต้องพูดมา
