กด้วย”
เสี่ยวเอ้อร์อ้าปาก แต่ก็ถูกเจ้าของร้านยกมือปิดปากไว้ คิดจะให้เหตุผลกับคนเหล่านี้ อยากตายหรืออย่างไร แค่ไปขอโทษโต๊ะข้างๆ แล้วทำให้ใหม่เป็นการดีสำหรับพวกเขาแล้ว
ผู้ใดจะรู้ว่ายังไม่ทันที่เขาจะหันหลังกลับโต๊ะข้างๆ ก็มีคนตบโต๊ะขึ้น “นั่นปลาของพวกเรา ผู้ใดอนุญาตให้พวกเจ้าเอาไปเอาคืนมานะ!”
โต๊ะนั้นอึ้งไปครู่หนึ่งไม่คิดว่าจะมีคนกล้าท้าทายพวกเขา อีกทั้งยังเป็นสตรีเสียด้วย เขามองด้วยความสนใจดวงตาเป็นประกาย
ไม่เพียงแต่เป็นสตรี แต่ยังงดงามเสียด้วย! สตรีที่พูดขึ้นมานั้นมีใบหน้าที่งดงาม แม้ว่าอีกคนหนึ่งจะก้มหน้าอยู่จนมองเห็นไม่ชัด แต่ทรวดทรงนั้น…
ชายอ้วนเช็ดน้ำลายแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “โอ้ ต้องขออภัยจริงๆ ที่แท้ก็แย่งปลาของแม่นางไป”
เวินซิ่วอี๋พูดอย่างเย็นชาว่า “ก็ดีที่ขอโทษส่งคืนมาซะ!”
ชายอ้วนกลับพูดว่า “ปลาตัวใหญ่เช่นนี้แม่นางจะทานหมดได้อย่างไร มาทานกับพวกเราดีกว่า! มาๆๆ…”
จี้เสียวอู่เหลือบมองหว่างนิ้วของเวินซิ่วอี๋แวบเดียวจากนั้นมองไปที่ชายอ้วนหัวล้านอย่างเห็นอกเห็นใจ ช่างรนหาที่ตายเสียจริงกล้าแหย่สตรีผู้นี้อีกสักครู่คงกลายเป็นศพใช่หรือไม่
เวินซิ่วอี๋ก็คิดเช่นเดียวกับเขา แต่ยังไม่ทันที่ส
