องซูถู “ท่านรู้สถานะของข้าแล้วก็คงทราบดีว่าข้าไม่สามารถเชื่อฟังท่านได้โดยไม่มีความขุ่นเคืองใดๆ ”
ซูถูเงียบไปครู่หนึ่งแล้วหยิบชามอาหารที่นางทานเสร็จแล้ว “ได้เวลาเดินทางแล้ว อาจมีโคลงเคลงบ้างท่านระวังบาดแผลของตนเองด้วย” อาหว่านยิ้มเยาะ แต่ไม่พูดอะไร
ซูถูออกคำสั่ง เหล่าหูเหรินขี่ม้าออกเดินทาง พวกเขาอยากกลับบ้านมากจนแทบรอไม่ไหวที่จะกลับคืนสู่ทุ่งหญ้าในชั่วข้ามคืน อาหว่านเฝ้าดูบ้านเกิดที่ห่างออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ
……………
