แล้ว ฝ่าบาทช่วยเมตตาให้เขามีความสุขสักหน่อยเถอะเพคะ”
เมื่อเห็นน้ำตาของเผยกุ้ยเฟยฮ่องเต้ก็ลดเสียงลง “เจิ้นพูดเช่นนั้นเหตุใดเจ้าต้องเศร้าเพียงนี้ด้วย ได้ๆๆ หากเขาไม่พูดเจิ้นจะปล่อยเขาไปดีหรือไม่”
เผยกุ้ยเฟยยิ้มออก “ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ”
“เจ้าสบายใจเถอะ” ฮ่องเต้ปลอบโยนนาง “คุณหนูหมิงมีทักษะที่แปลกไม่แน่นางอาจกลับมาได้ด้วยตนเอง”
“เพคะ”
วันนี้ฮ่องเต้อารมณ์ดีหลังจากรับประทานอาหารกลางวันเขาก็ให้เผยกุ้ยเฟยกลับไปพักผ่อน และส่งคนไปเรียกอันอ๋อง
อันอ๋องก็เดินทางมาอย่างเชื่อฟัง ก่อนหน้านี้ฮ่องเต้ไม่ชอบที่เขาเป็นคนว่าง่าย แต่ตอนนี้เห็นเขาเป็นเช่นนี้ก็อารมณ์ดี แม้แต่การที่เขาเริ่มงานราชการช้าเกินไปก็กลายเป็นข้อได้เปรียบ ลูกรองมีความสามารถ แต่มีความคิดที่มากเกินไปถึงได้ทำเรื่องอุกอาจเช่นนั้นขึ้น
ลูกสามโง่แล้วอย่างไรค่อยๆ สอนไปก็ได้ ความสามารถนั้นสามารถสอนได้ แต่นิสัยไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ หากเปลี่ยนเป็นลูกใหญ่หรือลูกรองเห็นเขาเป็นอัมพาตเช่นนี้คงรีบยกตัวเองให้สูงขึ้นแล้ว
เมื่อได้ยินคำถามจากฮ่องเต้อันอ๋องก็ตอบอย่างเชื่อฟัง “เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นเนื่องจากมีส่วนเกี่ยวข้องกับกบฏที่เหลืออยู่ ลูกจึงได้ให้ใต้เท้าเจี่ยงส
