สถานะในตอนนี้ข้าจะกล้าร้องขออะไรได้แค่เพียงอยากขอร้องให้ไว้ชีวิตก็เท่านั้น”
“ได้” ฉือชิ่งหรี่ตาลง “ข้ารับปากท่านได้พวกท่านจะไม่ตายในตอนนี้”
หมิงเวยมองเขา “แค่ไม่ตายเองหรือ”
ฉือชิ่งพูด “แล้วท่านต้องการอะไรอีกให้ปล่อยท่านไปหรือ อย่าฝันเลย”
หมิงเวยถอนหายใจ “ก็จริง…ระหว่างท่านกับคุณหนูเวิน ลำดับความสำคัญนั้นชัดเจนอยู่แล้วนางไม่มีทางปล่อยข้าไปแน่ท่านเองแน่นอนว่าไม่มีทางเลือกเช่นกัน”
“ท่านไม่ต้องยุยง” ฉือชิ่งพูด “ตอนนี้ท่านเป็นนักโทษไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเสนอเงื่อนไขใด ข้าแค่รับปากไว้ชีวิตท่านจะมีชีวิตอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับท่าทีของท่านแล้ว”
หมิงเวยเลิกคิ้ว หมายความว่าต้องการให้นางเอาของอย่างหนึ่งมาแลกเป็นค่าตอบแทนงั้นหรือ คุณชายฉือผู้นี้ไม่ได้ดูโง่เขลายังไงเสียตัวนางเองก็เปรียบเหมือนนักโทษที่ไม่มีสิทธิ์ได้รับ บความเป็นธรรม
นางพยักหน้า “ตอนนี้ข้านึกออกอยู่คาถาหนึ่ง คุณชายฉือลองดูก็ได้อาจพบความแตกต่างในนั้น”
ฉือชิ่งนั่งตัวตรง
แต่หมิงเวยลูบผมตนเองแล้วพูดว่า “เมื่อวานเกิดเรื่องวุ่นวายเหลือเกิน ตอนนี้ร่างกายสกปรกมาก แม้แต่เสื้อผ้าสะอาดยังไม่มีให้เปลี่ยนทำให้รู้สึกไม่สบายตัวเลยจริงๆ”
ฉือชิ่งแค่นหัวเราะ “ท่านบอก
