งไม่ปฏิเสธ ในยามฉุกเฉินไม่จำเป็นต้องสนใจความแตกต่างระหว่างชายหญิง ทั้งสองแบ่งน้ำ และหันหลังให้กันเพื่อเช็ดตัว
เสื้อผ้าที่ได้มาเป็นเสื้อผ้าเนื้อหยาบเหมือนกัน
หมิงเวยเห็นว่ามันค่อนข้างบางนางจึงรื้อเสื้อผ้าเดิมของตนออกแล้วตัดเอาซับในรักษาความอบอุ่นใส่เข้าไปด้านใน
จี้เสียวอู่แปลกใจเล็กน้อย “เจ้าทำแบบนี้ได้ด้วยหรือข้านึกว่าเจ้าไม่รู้จักการเย็บผ้า!”
หมิงเวยพูด “ข้าไม่รู้วิธีเย็บปักถักร้อย แต่ในชีวิตประจำวันจำเป็นต้องเย็บซ่อมแซมอยู่เสมอเจ้าค่ะ”
นางเคยติดตามอาจารย์เดินทางไปทั่วหล้าผ่านความยากลำบากทุกรูปแบบ ถ้าเสื้อผ้าขาดก็ต้องซ่อม ไม่ทำเองแล้วผู้ใดจะทำสิ่งที่นางรู้คือทักษะการเอาตัวรอด ไม่ใช่ทักษะการปัก ดังนั้นในสา ายตาของคนทั่วไปที่ใส่ใจงานปักนางดูไม่เข้าใจงานปักจริงๆ
“พี่ห้า ส่งเสื้อของท่านมา”
“อ้อ” จี้เสียวอู่ส่งให้อย่างเชื่อฟัง
หมิงเวยทำแบบเดียวกันเสร็จแล้วก็ส่งกลับคืน “ท่านลองสวมดูอุ่นหรือไม่”
จี้เสียวอู่สวมผ้าหยาบขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อยแล้วผูกเอว “สัมผัสไม่หนา แต่ค่อนข้างอุ่น”
หมิงเวยยิ้มแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าของตนเองให้เรียบร้อยจากนั้นถอดเครื่องประดับบนศีรษะรวบผมแล้วมัดไว้
หลังจากจัดการตัวเองเสร็จเหงื่อก็
