“ท่านอ๋อง พบแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
หยางชูดีใจมาก “ที่ไหน”
อาสวนรีบเข้ามาหารายงานด้วยตนเอง “ท่านอ๋อง พวกเราพบร่องรอยการต่อสู้ อีกฝ่ายดูเหมือนจะเป็นยอดฝีมือ และเชี่ยวชาญในเคล็ดวิชา”
หยางชูเหมือนถูกทำลายความหวัง “พวกเจ้าไม่พบผู้ใดเลยหรือ”
อาสวนรู้สึกละอาย “ไม่พบเลยขอรับ”
พูดจบเขาก็จ้องมองทหารเขม็งรายงานอย่างไรให้ท่านอ๋องคิดว่าพบคนแล้ว ผิดหวังเสียเปล่า
หยางชูกุมขมับ เขาพยายามสงบสติอารมณ์ “ที่ที่พวกเจ้าพูดคือที่ใด นำทางไป!”
“ขอรับ”
ไม่นานหลังจากนั้น หยางชูก็มาถึงเนินเขา อาสวนชี้ไปที่ร่องรอยข้างทาง
“ท่านอ๋องดูนี่ขอรับ กิ่งไม้แห้งเหล่านี้ถูกหักซึ่งน่าจะเกิดจากผลกระทบจากกำลังภายใน และตรงนี้…”
ยิ่งหยางชูมองมากเท่าไรใบหน้าของเขาก็ยิ่งมืดครึ้มขึ้นเท่านั้น
ในตอนนั้นเองก็มีทหารตะโกนขึ้นว่า “ท่านอ๋อง มีของบางอย่างตกอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
หยางชูเดินไปอย่างรวดเร็ว “มันคืออะไร”
ทหารเก็บดอกไม้ผ้าจากซากกองไม้ “ดูเหมือนยังใหม่อยู่เลยพ่ะย่ะค่ะ”
หยางชูมองแวบเดียวก็จำได้ “ดอกไม้ที่อาหว่านใส่ในวันนี้!”
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ในที่สุดก็เห็นหลุมที่อยู่ข้างๆ “ซากกิ่งไม้ดูเหมือนจะถูกดึงออกมาจากข้างใน พวกเจ้าค้นหาดูอย่างละเอียด!”
“
