พ่ะย่ะค่ะ”
ทหารหลายนายรีบช่วยกันค้นหา แม้แต่ก้อนหินทุกก้อนกิ่งไม้ทุกกิ่งก็ไม่ยอมปล่อยผ่าน และในที่สุดก็พบของอีกสองสิ่ง
เป็นเศษผ้า และถุงหอมใบเล็ก
หยางชูได้กลิ่นถุงหอมสีหน้าของเขายิ่งดูแย่ขึ้นไปอีก กลิ่นของถุงหอมนี้เหมือนกับตัวของหมิงเวยเป็นของที่นางใช้ประจำ
ส่วนเศษผ้านั้นดูคุ้นเคยเล็กน้อย แต่อาสวนจำขึ้นได้ก่อน “ดูเหมือนเป็นผ้าที่นักพรตจากเสวียนตูกวันใช้กันนะขอรับ”
“จี้เหว่ยงั้นหรือ” หยางชูไม่เข้าใจ “หรือว่าเขาก็อยู่ที่นี่ด้วย”
อาสวนกำลังจะพูด แต่ก็มีทหารเข้ามารายงาน “ท่านอ๋อง จี้ฮั่นหลินมาขอพบพ่ะย่ะค่ะ”
หมายถึงจี้หลิง หยางชูพูด “ไปเชิญเขามา”
จี้หลิงรีบเข้ามา และคำนับ “ท่านอ๋อง น้องหญิงหายไปหรือพ่ะย่ะค่ะ”
หยางชูปลีกตัวออกไปพูดกับเขา “พี่ใหญ่ก็ทราบหรือ”
จี้หลิงพูด “เสียวอู่หายไปนานแล้วไม่กลับมากระหม่อมเลยสอบถามแม่นางเสี่ยวถง”
“หมายความว่าจี้เสียวอู่อยู่ที่นี่จริงๆ”
จี้หลิงเล่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ให้ฟังคร่าวๆ “…หลังจากเสียวอู่ไป พวกเราก็รอข่าวในโรงน้ำชาจนถึงตอนนี้พ่ะย่ะค่ะ”
หยางชูฟังจบเขาก็ไม่สามารถหวังโชคได้อีก
อาหว่าน จี้เสียวอู่ ทั้งสองคนรีบมาที่นี่แล้วหายตัวไปพร้อมกับหมิงเวย นั่นหมายคว
