ามว่าคู่ต่อสู้ที่พวกเขาพบเจอนั้นแข็งแกร่งมาก
จากการคำนวณในตอนที่หมิงเวยหนีออกมาน่าจะถูกใครบางคนขัดขวางไว้จึงทำได้เพียงจุดพลุส่งสัญญาณ หยางชูสูดหายใจเข้าลึกๆ จิตใจของเขายุ่งเหยิงจนไม่สามารถสงบลงได้เลย
จี้หลิงเห็นอย่างนั้นก็พูดว่า “ท่านอ๋อง ทั้งสามได้หายสาบสูญไปพร้อมๆ กัน แสดงว่าคู่ต่อสู้แข็งแกร่งมาก ตอนนี้ท่านอ๋องมีหลายอย่างที่ต้องทำพวกเราเชิญผู้เชี่ยวชาญมาช่วยดีกว่าหรือไม่ ”
หยางชูตกใจ “ผู้ใดกัน”
“ท่านราชครูพ่ะย่ะค่ะ”
หยางชูตบหัวอย่างแรง “ข้าลืมไปได้อย่างไร! ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นยอดฝีมือด้านเคล็ดวิชาก็ต้องให้เขาช่วยถึงจะถูก”
พูดจบเขาก็หันไปตะโกนว่า “อาสวน รีบไปที่เสวียนตูกวันไปเชิญท่านราชครูมา!”
“ขอรับ”
หยางชูกล่าวอย่างจริงใจ “โชคดีที่พี่ใหญ่ช่วยเตือนสติขอบคุณท่านมาก”
จี้หลิงโบกมือ “เสียวอู่กับน้องหญิงหายตัวไปกระหม่อมย่อมต้องช่วยอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เสวียนตูกวันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ไม่นานเสวียนเฟยก็เดินทางมาถึง
หยางชูเดินเข้าไปรับแล้วถามเขาว่า “ศิษย์พี่ของข้าล่ะ เรื่องใหญ่เช่นนี้เหตุใดเขาไม่มาด้วย”
เสวียนเฟยมองเขาด้วยความแปลกใจ “พี่หนิงกลับไปยังที่ที่เขาเคยอาศัยอยู่ ท่านไม่รู้หรือ”
“ที่ที่เขาเคยอา
