ศัยอยู่งั้นหรือ” หยางชูแปลกใจ “เขามีบ้านเก่าด้วยหรือ”
“เป็นภูเขาที่เขา และอาจารย์เคยอาศัยอยู่”
หยางชูพูด “เขาไปตั้งแต่เมื่อไร เหตุใดถึงไม่บอกข้าเลย”
“ไปหลังปีใหม่” เสวียนเฟยถามเขา “ท่านไม่ได้ไปหาเขามานานแล้วหรือ เขาทิ้งจดหมายไว้ให้ท่านด้วย”
“…” หยางชูยกมือปิดหน้า
เสวียนเฟยคิดในใจโชคดีที่หนิงซิวไม่รู้ ไม่อย่างนั้นคงอยากโยนศิษย์น้องผู้นี้ทิ้งไปซะ เขาพูดขึ้นว่า “พี่หนิงบอกว่าเขาอาจจะเข้าใจความหมายของฉือจงจิง จึงอยากกลับไปตรวจสอบ”
“อ้อ” หยางชูลืมเรื่องนี้ไปนานแล้ว ตาแก่คนนั้นตายแล้วทิ้งปริศนาไว้ให้แก้ หากเป็นเคล็ดวิชาลับที่ไม่สืบทอด ถ้ามันจะลึกลับเพียงนั้นก็สมควรที่จะหายไป
“จริงสิ ท่านกับหมิงเวยมีความรู้สึกถึงกัน ท่านรู้สึกอะไรบ้างหรือไม่”
เสวียนเฟยพูด “รู้สึก แต่ข้าเป็นฝ่ายที่ถูกลงคาถา ความสามารถในการรับรู้ถึงนางค่อนข้างอ่อนยิ่งไปกว่านั้นนางปกปิดอารมณ์ได้ดีมาก โดยพื้นฐานแล้วไม่รู้สึกถึงอะไรเลย”
“ไอหยา ข้าไม่สนแล้ว ท่านช่วยข้าดูหน่อยว่ามียอดฝีมือด้านเคล็ดวิชามาที่นี่หรือไม่ และสามารถหาเบาะแสเพื่อติดตามได้หรือไม่” เสวียนเฟยไม่ล่าช้าอีกต่อไป และตรวจสอบอย่างระมัดร ระวัง
ยิ่งเขามองสีหน้าก็ยิ่งย่ำ
