พวกเขาพูด ซูถูยังต้องการจับเป็นหากนางไม่ขัดขืนก็จะสามารถมีชีวิตรอดต่อไปได้ชั่วขณะหนึ่ง หากเป็นเช่นนี้อย่างน้อยก็สามารถรอให้หยางชูมาช่วยได้
เมื่อตัดสินใจได้แล้วนางก็จะลุกขึ้นผู้ใดจะรู้ว่าอาหว่านจะรั้งนางเอาไว้
หมิงเวยเห็นนางกวักมือเรียกจึงเอนตัวเข้าไปหาด้วยความสงสัย แต่แล้วก็รู้สึกเจ็บที่หลังคอ ร่างกายที่เดิมทีได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้วอ่อนแรง และตกลงไปในหลุม
อาหว่านประคองนางแล้วถามเสียงเบาที่ข้างหู “ท่านคิดจะออกไปล่อพวกเขาใช่หรือไม่” หมิงเวยกะพริบตา
“ข้าไปเองเจ้าค่ะ” อาหว่านพูด
หมิงเวยกังวลเล็กน้อย แต่ร่างกายของนางไร้เรี่ยวแรงมาก
อาหว่านที่ได้รับบาดเจ็บน้อยกว่านางกดนางลงแล้วพูดเสียงเบา “หากท่านหายตัวไปท่านอ๋องจะเสียใจมาก”
หากเจ้าหายไปเขาเองก็เสียใจเช่นกัน!
หมิงเวยพูดไม่ออกตามองดูนางถอดเสื้อคลุมของตนออกแล้วทำการแลกเปลี่ยนเสื้อผ้า
อาหว่านมัดสายรัดเอวใช้มือแตะฝุ่นบนพื้นมาถูหน้าจากนั้นก็เอนตัวไปกระซิบข้างหูนาง “มาช่วยข้าด้วยนะเจ้าคะ” จากนั้นนางก็ปีนขึ้นจากหลุมโดยไม่ลังเล
หมิงเวยฟังเสียงจากด้านนอก
“เจอแล้ว ทางนี้!”
“ปีนขึ้นไป!”
“รีบไปเร็ว!”
หูเหรินผู้เป็นหัวหน้าดึงเสื้อคลุมห่อตัวอาหว่าน
