ที่เคลื่อนไหวไม่ได้จากนั้นก็แบกขึ้นไหล่แล้วเดินจากไป พวกเขารีบวิ่งไปถึงที่นัดหมาย
ซูถูที่ถอนตัวออกมาแล้วเหลือบมองคนที่อยู่บนไหล่ของอีกฝ่าย “จับได้แล้วหรือ”
“ขอรับ ท่านข่าน”
“ไปกันเถอะ!”
“ขอรับ”
เมื่อเขาตัดสินใจเดินทางผู้ใต้บังคับบัญชาต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็รีบนำม้าที่เตรียมไว้มาอย่างรวดเร็ว คนกลุ่มหนึ่งขี่ม้าพาอาหว่านที่ถูกห่อตัวออกจากเมืองหลวง
วันฉางเซิงเกิดความวุ่นวายเช่นนี้ทางการจะต้องมาจัดการแน่นอน พวกเขาที่เป็นชาวหูซึ่งไม่สามารถตรวจสอบตัวตนได้จะกล้าอยู่ต่อได้อย่างไร จึงต้องอาศัยโอกาสที่ทางการยังเดินทางมาไม่ถึง งรีบออกจากเมืองหลวงในชั่วข้ามคืน
พวกเขาวิ่งเกือบตลอดทั้งคืนพริบตาเดียวก็ผ่านมาสองเมืองใหญ่แล้วจนกระทั่งฟ้าสางพวกเขาถึงหยุดเดินทาง พวกเขาหาที่สำหรับพักผ่อน และหาอะไรกิน
ซูถูชะลอความเร็วลงแล้วให้คนปลดผ้าคลุมเพื่อดูว่าสตรีผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ และทันทีที่ถอดผ้าคลุมออกเขาก็ตกตะลึงเมื่อเห็นสตรีที่กลิ้งตกลงมา
แม้ว่าใบหน้าของนางจะเต็มไปด้วยฝุ่น แต่เขาก็จำได้ทันที
“นี่คือผู้ที่เจ้าจับมางั้นหรือ” เขาถามผู้ใต้บังคับบัญชา
ผู้ใต้บังคับบัญชาเข้ามามองใกล้ๆ ก็ตกใจเป็นอย่างมาก “เหต
