ุใดถึงเป็นนาง! ข้าน้อยเห็นชัดเจนว่า…” ซูถูเลิกคิ้วแล้วมองหันกลับไป
หลังจากเดินทางมาหนึ่งคืน หยุนจิงก็อยู่ห่างจากพวกเขาไปหลายร้อยลี้แล้ว หากตอนนี้จะกลับไปจับสตรีผู้นั้นก็ไม่ทันเสียแล้ว
เขาก้มหน้าสัมผัสมือของอาหว่านแล้วถอนหายใจ “ไปเอาน้ำร้อนมา”
ในสภาพอากาศที่หนาวเหน็บเช่นนี้อีกทั้งยังอยู่บนหลังม้าทั้งคืน เมื่อมองดูสภาพร่างกายของนางก็พบว่านางได้รับบาดเจ็บหากไม่ดำเนินการใดๆ นางอาจจะไม่สามารถอยู่รอดได้
หลังจากเช็ดมือเช็ดเท้าในที่สุดอาหว่านก็ได้สติ เมื่อนางลืมตาขึ้นก็ไม่แน่ใจว่าตนเองอยู่ที่ใด นี่นางฝันอยู่หรือ เหตุใดคุณชายซู…
“ฟื้นแล้วหรือ ดื่มน้ำก่อนเถอะ” อาหว่านตกตะลึง และปล่อยให้เขาป้อนน้ำร้อน สติของนางเลยค่อยๆ ฟื้นตัว
“ที่นี่ที่ใด ข้าไม่ได้…”
ในช่วงเวลาอันสั้นนางก็เข้าใจในทันทีสายตาจ้องมองซูถูด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อแล้วถามเสียงสั่นว่า “ท่าน ท่านคือหัวหน้าเผ่าหูงั้นหรือเจ้าคะ”
สีหน้าของซูถูเงียบสงบมาถึงจุดนี้แล้วไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกต่อไป
เมื่อได้รับการยืนยันอาหว่านก็อยากจะตบตัวเองให้ตาย นางพลาดโอกาสไปหลายครั้ง! หากนางรู้เร็วกว่านี้คง…
“ท่านคิดจะฆ่าข้าหรือ” เสียงของซูถูดังขึ้น
อาหว่านเงยหน้า
