มองเขา แววตาของซูถูดูสับสนมากเขารู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อยแล้วซ่อนความรู้สึกเสียใจ “ท่านรู้สถานะของข้าแล้วปฏิกิริยาแรกของท่านคือต้องการสังหารข้า”
จิตสังหารเมื่อครู่เขาเข้าใจไม่ผิดแน่เขาสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของนางอย่างชัดเจน
อาหว่านก้มหน้าพูดเสียงเบา “ท่านเป็นหัวหน้าเผ่าหู ก่อนหน้านี้ยังคิดจะให้ข้าร่วมเดินทางไปกับท่านอีกหรือเจ้าคะ”
“มันคนละเรื่องกัน”
อาหว่านยิ้มเยาะ “คนละเรื่องงั้นหรือเจ้าคะ มันต่างกันตรงไหนหรือ หากรู้ว่าท่านเป็นหัวหน้าเผ่าหู…”
“แล้วอย่างไร”
อาหว่านส่ายหน้าแล้วพูดพึมพำ “คุณชายซูๆ ข้าไม่คิดเลยว่าคำว่าซูนั้นมาจากหัวหน้าเผ่าหูซูถู! ช่างน่าขันจริงๆ…”
น่าขันเสียจริง! นางใจเต้นแรงกับเขา หากไม่ใช่เพราะไม่เต็มใจแยกจากพวกท่านอ๋อง บางทีนางอาจจะ…
“เรื่องนี้มีอะไรน่าขันงั้นหรือ” เมื่อซูถูรู้ว่าคนที่ถูกลักพาตัวมาเป็นนางเขาทั้งประหลาดใจ และดีใจ
เขาคิดว่าโชคชะตาเล่นตลกให้มาจับพลัดจับผลูเช่นนี้ ในเมื่อได้นางกลับมาย่อมหมายความว่าพวกเขามีชะตาต้องกัน ตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยนางกลับไป เขาสามารถพานางกลับไปที่ทุ่ง งหญ้าได้ แต่เมื่อนางรู้สถานะของเขา กลับกลายเป็นเรื่องน่าขันงั้นหรือ
“ท่านคิดว่า
