ไม่น่าขันหรือเจ้าคะ” อาหว่านเงยหน้ามองด้วยสายตาแข็งกร้าว
“ท่านพูดกับข้าเช่นนั้น แต่กลับปกปิดตัวตนของตนเอง หากข้าตามท่านมาจริงๆ สถานการณ์ในตอนนี้จะเป็นอย่างไร”
“แล้วสถานการณ์เป็นอย่างไรเล่า” ซูถูไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดนางถึงโกรธ
“พวกเราเป็นศัตรูกัน!” อาหว่านขึ้นเสียง “ข้าเป็นคนจงหยวนเป็นคนแคว้นฉี! ท่านให้ข้าไปดินแดนศัตรูให้จากบ้านเกิด หลังจากนี้ข้าก็จะเป็นศัตรูกับครอบครัวของตนเอง”
ซูถูยิ่งไม่เข้าใจ “ท่านจะอาลัยอาวรณ์กับดินแดนนี้ไปทำไมกัน ท่านเป็นนางในที่ขึ้นทะเบียนในวัง เป็นนักโทษ ซึ่งพวกเขาไม่ปฏิบัติต่อท่านในฐานะประชาชนทั่วไปหรอกหรือ เหตุใดถึงจะจากไป ปไม่ได้ข้าสามารถให้เกียรติยศ และอิสระแก่ท่านได้ เพียงแค่ท่านต้องการข้าก็มีให้ เหตุใดท่านถึงไปกับข้าไม่ได้”
อาหว่านส่ายหน้า “ท่านไม่เข้าใจ ท่านไม่เข้าใจเลย!”
“ข้าไม่เข้าใจตรงไหน ท่านพูดมาสิ!” ซูถูหัวร้อนกับทัศนคติของนาง
อาหว่านมองเขาตอนนี้พวกเขาอยู่ใกล้กันมาก แต่สายตากลับดูห่างเหินเป็นพิเศษ “ท่านคิดว่าข้าเป็นนางในที่ขึ้นทะเบียนในวังงั้นหรือ ใช่ ข้าเป็น แต่ข้ายังมีอีกสถานะหนึ่ง”
นางพูดทีละคำ “พี่ชายของข้าคือเยวี่ยอ๋อง บิดาของข้าคือหลิ่วหยางจวิ้นอ๋อ
