ในการป้องกันก็จะถูกผู้อื่นฆ่าตายมิใช่หรือ หรือว่าชีวิตจะต้องจบลงที่นี่ในวันนี้ เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง และชายคนนั้นก็หยุดอยู่ข้างๆ นาง
อาหว่านรู้สึกหมดหวัง เมื่อนางคิดว่าตนเองกำลังจะตายนางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากไป อาหว่านรีบหันไปมองเห็นเพียงแผ่นหลังที่ลอยออกไป
เมื่อร่างของเขาหายลับตาไปร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของอาหว่านก็ล้มลง
รอดชีวิตแล้ว
นางหยิบเม็ดยาออกจากอกเสื้ออย่างยากลำบากจากนั้นก็ยัดเข้าปาก เมื่อร่างกายได้รับการฟื้นฟูขึ้นเล็กน้อยจนเริ่มมีเรี่ยวแรง นางจึงลุกขึ้นไปดูพวกเขาว่าเป็นอย่างไรบ้าง อาการบาดเจ็บภายในของจี้เสียวอู่นั้นร้ายแรงมากส่วนหมิงเวยก็ไม่ได้ดีขึ้นมากนัก
นางป้อนยาให้คนละเม็ดจากนั้นก็ผลักหมิงเวยเบาๆ “แม่นางหมิงๆ”
ด้วยเสียงเรียกของนางหมิงเวยค่อยๆ ลืมตาขึ้น
อาหว่านถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ท่านมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว รอเดี๋ยว…ข้าจะไปเรียกคน…”
ยังไม่ทันพูดจบ จู่ๆ ก็ถูกผลักลงไปในหลุมที่อยู่ไม่ไกล อาหว่านแปลกใจในขณะที่กำลังจะพูดจี้เสียวอู่ก็ถูกผลักลงมาเช่นกัน
นางได้ยินเสียงอ่อนแรงของหมิงเวย “มีคนมาไม่รู้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรู พวกท่านซ่อนตัวก่อน”
อาหว่านโผล่หัวออกมาจากหลุม
