ให้เป็นหน้าที่ของข้า” หยางชูพูด
“ท่านหาโอกาสออกไปตามหาอาสวน!”
หมิงเวยพยักหน้า “ได้เจ้าค่ะ”
ในเรื่องของวรยุทธ์นางไม่เก่งเท่าหยางชูนี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับมัน
หลังจากนั้นหยางชูเตะพระภิกษุรูปหนึ่งแล้วแย่งมีดในมือของเขา จากนั้นก็เหวี่ยงซ้ายขวาปัดลูกธนูให้ร่วงลง แต่มีลูกธนูดอกหนึ่งถูกเขาปัดไปผิดทางกลับพุ่งทะลุผ่านหน้าอกของพระ ะภิกษุที่ถือหน้าไม้
“อา!” พระภิกษุร้องลั่น
ได้โอกาสแล้ว! หมิงเวยรีบวิ่งออกไป เหล่าพระภิกษุคิดจะหยุดนาง แต่ก็ถูกหยางชูขวางเอาไว้ หมิงเวยรีบออกจากวงล้อมในพริบตาเดียว
ในอาณาเขตวัดมีค่ายกล แต่มันจะทำอะไรนางได้ร่างกายที่เชื่อมต่อระหว่างหยิน และหยาง เพียงแค่ชำเลืองมองก็สามารถแยกแยะตำแหน่งจริงได้ พอวิ่งผ่านไปไม่กี่ลานก็เห็นว่าใกล้ถึงกำ ำแพงลานแล้ว
“วู…” เสียงขลุ่ยเซียวดังขึ้น
หมิงเวยตกใจแล้วก้มหน้ามองขลุ่ยเซียวของนางยังอยู่ในมือ
“วู…” เสียงขลุ่ยเซียวผ่านไปสองสามจังหวะราวกับร้องไห้คร่ำครวญ
หมิงเวยยิ่งฟังยิ่งสีหน้าซีดเซียวนางอดไม่ได้ที่จะหยุด และมองไปในทิศทางที่เสียงนั้นลอยมา การเป่าขลุ่ยเซียวนี้เหมือนกันกับของนาง! ไม่ใช่แค่เพลง แม้แต่คลื่นเสียงเองก็ด้วย!
