้สิ่งเหล่านั้นโจมตีค่ายกลเขาวงกตของนางทีละตัว
“เคล้ง!” แก่นค่ายกลถูกทำลาย
“เคล้ง!” แก่นค่ายกลถูกทำลายอีกครั้งจนใช้การไม่ได้ เสียงยังคงดังต่อเนื่อง ความรู้สึกน่าอึดอัดค่อยๆ หายไป และมีแสงส่องเข้ามาทางหน้าต่าง
ค่ายกลถูกทำลายแล้ว เวินซิ่วอี๋กัดริมฝีปากของนางอย่างแรง ใช้ความเจ็บปวดเพื่อปลุกตัวเองให้ตื่น
กับดักได้วางเอาไว้แล้ว นางกระทั่งเดิมพันกับกับดักที่ซ่อนอยู่ในวัดฉางเซิงเป็นเวลานาน มันต้องได้อะไรสักอย่างบ้าง
มาถึงจุดนี้แล้วมีเพียงแต่ต้องปลาตายตาข่ายขาด[1]!
เวินซิ่วอี๋เอื้อมมือไปกดกลไกจากนั้นลูกธนูชุดหนึ่งก็ถูกยิงออกมา นางอาศัยจังหวะนี้เตะประตูลับแล้วกลิ้งออกไป
“ค่ายกลลูกศร!” นางตะโกนเสียงดัง
ในลานที่แต่เดิมว่างเปล่าไร้ผู้คน จู่ๆ ก็มีพระภิกษุจำนวนมากปรากฏตัวขึ้น บางคนถือคบเพลิงบางคนถือคันธนู และหน้าไม้
“ท่านตามข้ามา” หยางชูตะโกนเขาหยิบแผ่นไม้ที่เพิ่งหัก และโยนออกไป
ทันใดนั้นลูกศรจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้าใส่แผ่นไม้ ในขณะเดียวกันเขาก็ดึงหมิงเวยแล้วพุ่งออกไปทางหน้าต่างบานอื่น
เมื่อรู้ว่าเป็นแผนหลอกล่อเหล่าพระภิกษุก็รีบหันหน้าไม้เข้าใส่พวกเขา หยางชูสะบัดเสื้อคลุมปัดลูกศรให้ตกลงไป
“ตรงนี้ปล่อย
