้ใดจะไม่อยากอยู่ล่ะ”
ฮุ่ยเฟยมองนาง “แล้วเจ้าล่ะอยากมีชีวิตอยู่หรือไม่ เจ้าคงคิดว่าบุตรชายเติบใหญ่แล้วก็อยากกลับไปอยู่พร้อมหน้ากันใช่หรือไม่” แน่นอนว่าเผยกุ้ยเฟยไม่ตอบนาง
ดูเหมือนฮุ่ยเฟยคุยกับนาง แต่ก็เหมือนคุยกับตัวเอง “ข้าอิจฉาเจ้ามาก! แม้จะเป็นเวลายี่สิบปี…แต่เจ้าก็อดทนจนพ้นผ่านมาได้ เด็กนอกคอกคนนั้นโตมาได้ดีเลยทีเดียว! หากไม่ใช่เพรา าะเขาคอยกดอยู่คงจะมีความหวังมากอย่างแน่นอน น่าเสียดายที่ตัวตนของเขาถูกกดไว้จนไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้เว้นเสียแต่ว่า…”
เผยกุ้ยเฟยยังคงไม่พูดอะไร
ฮุ่ยเฟยรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยคำพูดของนางยิ่งกำเริบเสิบสานมากขึ้นราวกับว่าจงใจแทงใจของเผยกุ้ยเฟย “เจ้าเสียใจมากใช่หรือไม่ หากเรื่องนั้นไม่ได้เกิดขึ้นตั้งแต่แรก เจ้าในตอนนี้คงได ด้เป็นเจ้าของวังหลังอย่างแท้จริง เป็นมารดาของใต้หล้า และบุตรชายของเจ้าจะสืบทอดตำแหน่งนั้นในอนาคตกลายเป็นฮ่องเต้แห่งแคว้นฉี ไม่เหมือนตอนนี้เพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปจึงต้องยอมให้ เขากดขี่”
เผยกุ้ยเฟยพูดเสียงเรียบเฉย “อดีตไม่สามารถย้อนกลับคืนมาได้ พี่สาวโปรดอย่าหลงระเริงกับอดีตตลอดเวลามันไม่ดีสำหรับผู้ใด”
“เจ้าระวังตัวจริงๆ” ฮุ่ยเฟยยิ้มเยาะ “กลัวว่าเขาจะได้ยิน
