หรือ ไม่กล้าเปิดเผยความในใจหรืออย่างไร”
เผยกุ้ยเฟยมองนางแล้วถอนหายใจ “พี่สาว ข้ามาเยี่ยมท่านเพราะความผูกพันยี่สิบปีของพวกเรา ท่านทำเช่นนี้จะได้ประโยชน์อะไร”
“แต่ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้จะมีประโยชน์อะไร” ฮุ่ยเฟยละทิ้งเปลือกนอกของตนเองราวกับว่านางต้องการระบายความคับข้องใจที่มีมานานกว่ายี่สิบปี
“เจ้าดูข้าสิ ตั้งแต่เข้ามาในจวนจ้าวอ๋อง ข้าเคยทำผิดที่ไหน แต่เกิดอะไรขึ้นในท้ายที่สุด ข้าไม่มีอะไรจะขอ คนที่ไม่มีความหวังจะมาสนใจอะไรกับคำว่าดีหรือไม่ดี แม้แต่การมีชีวิ ตอยู่ก็ไม่จำเป็นสำหรับข้า”
เผยกุ้ยเฟยถอนหายใจ และยืนขึ้น ไม่อยากคุยกับนางไปมากกว่านี้ “พี่สาวพักผ่อนเถอะ!”
แต่นางก็ถูกฮุ่ยเฟยรั้งไว้ แรงของฮุ่ยเฟยนั้นมากจนน่าประหลาดใจ ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวไร้การเติมแต่งมองเห็นจุดด่างดำได้อย่างชัดเจน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
นางพูดเสียงกระซิบ “เผยหรง เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าเรื่องนั้นเป็นฝีมือของเขาหรือไม่ เจ้าไม่อยากถามข้าหรือ ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้ารู้มากกว่าที่เจ้าคิด!”
ตั้งแต่เผยกุ้ยเฟยเข้ามานางก็เป็นบ้าเช่นนี้มาตลอดนางอยากเห็นเผยกุ้ยเฟยยั้งสติไม่อยู่ คาดหวังว่านางจะไล่ถามตน แต่นางก็ไม่ถาม
ฮุ่ยเฟยไม่เข้า
