่เขาต้องการ
“เจิ้นเพิ่งได้พบเจี่ยงชิง และคนอื่นๆ” ฮ่องเต้พยายามทำตัวให้สดชื่นแล้วพูดว่า “เรื่องนี้เจ้าคิดว่าอย่างไร”
จางถานก้มศีรษะ “กระหม่อมละอายใจที่ไม่พบเจตนาขององค์ชายรอง หากไม่ใช่เพราะความเด็ดขาดของอันอ๋อง และความระมัดระวังของของใต้เท้าเจี่ยง เกรงว่าคงเกิดหายนะครั้งใหญ่”
ฮ่องเต้พูด “ข้าไม่แปลกใจ เจ้าไม่สามารถยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับฝั่งกองทหารรักษาพระองค์ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วมีเพียงเจี่ยงเหวินเฟิงเท่านั้นที่สามารถตรวจจับความผิดปกติจากกิจวัตรประจำวันได้”
หลังจากพูดปลอบโยนฮ่องเต้ก็พูดเข้าประเด็น “เจ้าคิดว่าเจี่ยงเหวินเฟิงน่าเชื่อถือหรือไม่ เจิ้นอยากให้เขาอยู่ข้างกายลูกสามเจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร”
จางถานคิดแล้วตอบกลับว่า “ใต้เท้าเจี่ยงอายุยังน้อยอีกทั้งยังฉลาดเป็นพรสวรรค์ที่หายาก เพียงแต่ว่า…”
“แต่อะไร”
“เหตุการณ์นี้บังเอิญเกินไปพ่ะย่ะค่ะ” จางถานพูดอย่างตรงไปตรงมา “ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น แต่เขาทำหลายสิ่งหลายอย่าง นอกจากนี้เขายังระดมกำลังคนหลายฝ่าย ทั้งกองทหารรักษาพระองค์อีกทั้งยังโน้มน้าวพวกเขาให้เห็นด้วยได้ แม้แต่กองทัพซิ่งโจวยังไว้หน้าเขา ฝ่าบาท…ตอนแรกกระหม่อมรู้สึกโชคดี แต่พอยิ่งคิดก็ยิ่งน่ากลัว อันอ
