๋องไม่มีรากฐานในราชสำนัก เจี่ยงเหวินเฟิงเป็นผู้ทำสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดหากจิตใจของเขาถูกนำไปใช้ในอีกทางหนึ่ง…”
“เขาไม่ใช่ว่าดีหรือ” ฮ่องเต้พูดตัดบทเขา “คนผู้นี้เจิ้นรู้จักเขาอยู่บ้าง ภรรยาเสียชีวิตเขายังคงครองตัวอยู่ผู้เดียวมาสิบปี หากไม่ได้มีจิตใจบริสุทธิ์คงไม่สามารถทำได้ เป็นเวลาหลายปีที่เขาจดจ่ออยู่กับการพิจารณาคดี และเมื่อเขากลายเป็นจิงจ้าวอิ่นก็ยังคงประพฤติตัวเหมาะสม สงบเสงี่ยมเจียมตัว หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่นคงทำไม่ได้”
“พ่ะย่ะค่ะ” จางถานพูดต่อจากเขา “กระหม่อมไม่ได้สงสัยในความภักดีของใต้เท้าเจี่ยง เพียงแต่เกรงว่าอันอ๋องจะควบคุมเขาไม่อยู่”
ฮ่องเต้ยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นลองคิดดูเด็กคนนั้นจะควบคุมผู้ใดได้ เขาไม่มีความรู้ทักษะใดๆ มายี่สิบปี จะกลายเป็นผู้มีอำนาจอย่างหาที่เปรียบมิได้ในชั่วข้ามคืนได้อย่างไร ต้องคอยสอนเขาอย่างช้าๆ เจิ้นแค่อยากจะมอบเขาให้เจ้าดูแลให้เจ้าดูแลเขาสองสามปี หากเป็นเช่นนี้เมื่อเจิ้นจากไปก็วางใจได้แล้ว”
“ฝ่าบาท!” เมื่อได้ยินน้ำเสียงเศร้าสร้อยของเขาจางถานอยากจะคุกเข่าลง
ฮ่องเต้เข้าไปประคอง “ไม่ต้องพูดเท็จแล้วบอกความจริงกับเจิ้นมาเถิด คิดว่าเจิ้นไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อหรือเพียงแต่เวลาใกล้เข้ามา
