่านอ๋องต้องการใช้กระหม่อมเรื่องใดโปรดตรัสมาได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”
หยางชูพูดด้วยรอยยิ้ม “ผู้อาวุโสกัวเป็นคนฉลาดเฉลียวเช่นนี้มีหรือต้องให้เปิ่นหวางเอ่ยปาก”
กัวสวี่ตอบด้วยความโศกเศร้า “ไม่ว่าท่านอ๋องจะทำอะไร กระหม่อมจะติดตาม แต่โดยดีพ่ะย่ะค่ะ”
นั่นหมายความว่าเลือกอยู่ข้างเขา หยางชูยิ้ม “ผู้อาวุโสกัวอย่าเป็นคนดีที่ทำความชั่วเลย ท่านรู้อยู่แก่ใจว่าผู้ที่เอาเปรียบก็คือท่านไม่ใช่เปิ่นหวาง”
พูดจบเขาก็วางชามลงเช็ดมุมปากแล้วพูดช้าๆ ว่า “ได้ยินว่าสามวันหลังจากนี้พู่กัน และหมึกจากหออวี้เป่าลดราคา ผู้อาวุโสกัวอย่าลืมไป หากบอกเจ้าของร้านไปว่าเตรียมตัวไปวาดภาพรูปปั นบูชาจะได้ส่วนลดมากกว่านี้” จากนั้นเขาก็เดินออกไป
กัวสวี่มองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายจนหายลับไปเขาเหม่อลอยอยู่พักหนึ่งแล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมาเบาๆ และตบหัวของตนเอง รู้อยู่นานแล้วว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดาที่แท้ก็มีรากฐานที่อุ ดมสมบูรณ์เช่นนี้
ตนนั้นบางครั้งก็ใกล้ชิดบางครั้งก็ห่างเหินกับเขามาโดยตลอด การบอกความลับให้อีกฝ่ายรู้ แต่ก็ยังคงรักษาระยะห่างเพื่อที่จะติดต่อมีสัมพันธไมตรีกับเขาและถ้าหากสิ่งต่างๆ ล้มเหลวข ขึ้นมาก็จะได้ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน
เมื่อถึงเวลาที่เห
