หยางชูยืนอยู่หน้าโต๊ะทรงอักษร และถามพวกเขาว่า “ยังอยากสู้ต่ออีกหรือไม่”
องค์ชายรองตกตะลึง เขาต่อสู้ได้ถึงขนาดนี้ได้อย่างไร หยางซานที่ต่างบอกว่าเป็นคุณชายเสเพลเนี่ยนะ เขารู้ว่าเด็กคนนี้เป็นวรยุทธ์ แต่ด้วยท่าทางเจ้าสำอางของเขา เป็นไปได้อย่ างไรที่จะอุตสาหะในการฝึกฝนวรยุทธ์ที่หนักหน่วงเพียงนั้น เขาน่าจะยกได้แค่น้ำครึ่งถัง!
ความสำเร็จจากสงครามที่ซีเป่ยอะไรนั่นต้องเป็นฝีมือผู้อื่นแน่นอน แต่ความเป็นจริงในตอนนี้ได้ยืนยันว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นผิด
องค์ชายรองหันไปหาอาจารย์หงอีกครั้ง อาจารย์หงยังคงสงบนิ่ง และพูดว่า
“องค์ชายอย่ากังวลไปเขาไม่กล้าทำอะไรท่านหรอก ตราบใดที่คนของเราที่อยู่ด้านนอกชนะก็…”
ยังไม่ทันพูดจบก็มีเงาแวบเข้ามาอย่างรวดเร็ว เมื่อรู้สึกตัวก็มีกระบี่พาดอยู่บนคออาจารย์หงแล้ว
เสียงอึมครึมของหยางชูดังขึ้นข้างหู “ข้าไม่กล้าแตะต้องเขา แต่กล้าแตะต้องเจ้า! เจ้าเป็นกุนซือของคนโง่ผู้นี้หรือ ข้าก็ว่ามันแปลกด้วยความสามารถเพียงเล็กน้อยของเขาจะสามารถคิ ดใช้ประโยชน์จากการที่ฝ่าบาท
