เสด็จประพาสนอกวังวิ่งเข้ามายึดวังหลวงได้อย่างไรเป็นเจ้าที่กระตุ้นเขานี่เอง”
กระบี่อันเย็นเยียบทำเอาอาจารย์หงรู้สึกหนาวเขาไม่คิดว่าการเคลื่อนไหวของหยางชูจะเร็วเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่าข้างหน้ายังมีทหารอีกสองสามนาย แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งเขาไว้ได้
เขาชะงักครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ท่านฆ่าข้าแล้วอย่างไรชีวิตของข้าต้อยต่ำ ตายก็ตายไป”
“อ้อ เจ้าดูไม่ยี่หระต่อความตายใดๆ ทั้งสิ้น!” หยางชูกล่าวด้วยความชื่นชม และถามองค์ชายรองว่า “คนของท่านอยู่ในมือของข้าแล้วจะยอมแพ้ได้หรือยัง”
องค์ชายรองได้ยินเสียงฆ่าฟันจากด้านนอก ทหารที่อยู่ตรงหน้าก็หยุดอีกฝ่ายไว้ไม่ได้เขากัดฟันพูดว่า “อาจารย์ เปิ่นหวางจะดูแลครอบครัวของท่านเป็นอย่างดี”
พอได้ยินคำพูดนี้อาจารย์หงก็รู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจ เขารู้อยู่แล้วว่าองค์ชายรองเป็นคนเปราะบาง เมื่อเห็นว่าชีวิตตนตกอยู่ในอันตรายเขาจะมายอมแพ้เพื่อตนได้อย่างไร แต่ในทางกลั บกันเขาดูใจเย็นมาก
ทันทีที่เขาก้าวเข้าสู่หยุนจิงเขาคิดไว้แล้วว่าวันนี้จะมาถึงหากสามารถ…เป็นไปไม่ได้ที่จะชดใช้ด้วยชีวิต ดังนั้นเขาจึงทำเป็นปลอบใจ “เพื่อองค์ชาย กระหม่อม
