๋องกระสับกระส่ายเล็กน้อย และใบหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนัก แต่เสียงของเขายังคงสงบ เขายกมือขึ้น และพูดว่า “หากไม่มีท่านที่ยืนหยัดต่อสู้ เปิ่นหวางคงไม่ปลอดภัยจนถึงตอนนี้ ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกลุกขึ้นเถอะ!”
“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อหัวหน้าราชองครักษ์ทหารถามว่าจะจัดการกับพวกกบฏอย่างไร อันอ๋องโบกมือแล้วพูดว่า “พวกเจ้านำพวกเขาไปขังก่อนรอให้เสด็จพ่อกลับมาจัดการ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
แต่ก็ได้ยินเสียงเยาะเย้ยขององค์ชายรอง “เสด็จพ่อกลับมางั้นหรือ เจ้าคิดว่าเสด็จพ่อจะเสด็จกลับมาได้งั้นหรือ”
อันอ๋องเลิกคิ้ว “พี่รอง ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”
เมื่อเห็นว่าตนเองสูญเสียอำนาจแล้วองค์ชายรองก็รู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นจึงพูดออกไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
“เสด็จพ่อไม่กลับมาแล้ว ทิวทัศน์ที่เขาซิ่วชานดีมาก มันคงจะดีหากได้ตายที่นั่น” เขามองอันอ๋องด้วยสายตาอิจฉา “น้องสาม เจ้าดีใจหรือไม่ เสด็จพ่อไม่กลับมาแล้ว พี่ใหญ่ถูกปลด ข้ าถูกจับกุมอีกไม่นานเจ้าก็จะได้นั่งบัลลังก์นี้! เจ้าต้องขอบคุณข้านะ หากเสด็จพ่อยังมีช
