พ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายรองกวาดสายตาออกไป ฉื่อฉวินก็เรียกทหารเจ็ดแปดนายตามไปคุ้มครองเขาทันที แน่นอนว่าอาจารย์หงตามไปด้วย พอเดินไปได้สองก้าวเขาก็รู้สึกว่ามีคนอยู่ข้างหลัง และเมื่อเขาหันศีรษะไปก็เห็นว่าเป็นกัวสวี่ที่เดินตามมา
“ผู้อาวุโสกัว ท่าน…”
กัวสวี่มองบนแล้วพูดว่า “ท่านไม่ได้บอกว่าจะยกตำแหน่งนั้นให้ข้าหรือ ให้กระหม่อมอยู่ในเหตุการณ์ด้วยจะเป็นการดีกว่า ไม่อย่างนั้นผู้ใดจะรู้ว่าพวกท่านจะทำอะไรโง่ๆ หรือไม่”
อาจารย์หงอยากจะปฏิเสธ แต่องค์ชายรองพูดก่อนว่า “ได้ รบกวนผู้อาวุโสกัวแล้ว”
เขาดีใจที่เกลี้ยกล่อมผู้อาวุโสกัวได้จึงให้เขาเข้าไปด้วยกันจะได้รู้ว่าช่องว่างระหว่างพวกเขาสองพี่น้องห่างกันเพียงใด การติดตามเขาย่อมดีกว่าติดตามน้องสามอยู่แล้ว!
คำพูดของอาจารย์หงที่ติดอยู่ปลายลิ้นจึงต้องกลืนลงไป
ฉื่อฉวินเดินนำหน้า องค์ชายรองเดินตรงกลาง อาจารย์หง และกัวสวี่เดินตามหลัง พวกเขาถูกล้อมด้วยเหล่าทหารเดินเข้าไปในท้องพระโรง
จากนั้นหลิวกงกงเดินตามเข้าไป และเมื่อทุกคนก้าวเข้ามาแล้วเขาก็ปิดประตู
องค์ชายรองเห็นว่าหน้าโต๊ะทรงอักษรมีโต๊ะเขียนหนังสือเล็กๆ วางอยู่ บุรุษในชุดหมางเผ่านั่งหันหลังให้พวกเขาอยู่ตรงนั
