่นนี้กัน
พูดตามตรงไม่เกิดการต่อสู้จะเป็นการดีกว่า ราชองครักษ์เหล่านี้ แต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือ หากต้องกำจัดพวกเขาทั้งหมดก็จะเกิดความสูญเสียมากมาย กำลังคนของพวกเขามีคนไม่มาก และยิ่งมีกำลังมากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น
หลิวกงกงรอครู่หนึ่งแล้วพูดอีกครั้ง “องค์ชายรองสามารถนำองครักษ์ส่วนตัวเข้าไปได้ แต่ราชองครักษ์เหล่านี้ต้องรออยู่ด้านนอกเช่นนี้วางใจหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายรองมองดูเขาอย่างสงสัย “ท่านหมายถึงเขาอยู่คนเดียวงั้นหรือ”
หลิวกงกงตอบ “ยังมีบ่าวอยู่ด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายรองมองอาจารย์หงอีกครั้ง เขาคิดว่าเช่นนี้ก็ดีคนโง่อย่างน้องสามไม่มีองครักษ์อยู่ข้างกาย เขาที่พาคนไปด้วยก็เป็นการปล่อยให้ฝ่ายตนได้เปรียบ
อาจารย์หงคิดว่ามันแปลกนิดหน่อย อันอ๋องผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ใช่คนเช่นนั้น! แต่พอคิดดูอีกทีจะมีกับดักอะไรได้อีก ราชองครักษ์ล้วนอยู่ด้านนอก ถึงต่อสู้ขึ้นมาฝ่ายตนก็ชนะ
หลังจากครุ่นคิดอยู่หลายครั้งก็ไม่เห็นมีสิ่งใดผิดปกติเขาจึงพยักหน้าช้าๆ
องค์ชายรองได้ความเห็นจากเขาแล้วจึงตอบไปว่า “ได้ ในฐานะพี่ชายต้องทะนุถนอมเขาอยู่แล้ว เขาว่าอย่างไรก็ตามนั้น”
หลิวกงกงยืนนิ่ง และโค้งกายด้วยความเคารพ “เชิญองค์ชายรอง
