ดภัยของผู้บัญชาการ และอีกประการหนึ่งคือเฝ้าระวังห้ามปล่อยให้เขาหนีไปได้
“ขอรับ!”
หนีจุ้นก็เป็นแม่ทัพเช่นกัน ทหารใกล้ชิดสองนายเขาพามาจากจวนจึงเชื่อฟังเพียงแค่คำสั่งจากเขาเท่านั้น
เหล่าอวี๋ และเสี่ยวช่ายมองหน้ากัน และเลือกทหารสองสามคนเพื่อปฏิบัติตามคำสั่งด้วยเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดใดๆ มาถึงจุดนี้แล้วหากเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมาหัวขาดแน่!
หลังจากจัดการทุกอย่างแล้วทั้งสามคนก็ออกมาจากกระโจมใหญ่
“ว่าอย่างไร” ตี๋ฝานเข้ามาถาม
หนีจุ้นดึงผ้าคลุมออก เพราะต้องการเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วสง่างาม แต่พายุหิมะแรงเกินทำให้ผ้าคลุมพัดปิดไปครึ่งหน้าเขาดึงลงอย่างหดหู่แล้วตอบด้วยเสียงอ่อนแรง “เรียบร้อย พวกเ เราจะส่งทหารออกจากค่ายทันที”
ตี๋ฝานถอนหายใจด้วยความโล่งอก การเคลื่อนทัพออกไปอย่างราบรื่นถือว่าสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง
ทั้งสามคนกลับไปสั่งกองทหาร พวกเขาโกหกด้วยสีหน้าจริงจังว่าผู้บัญชาการมีคำสั่งให้เคลื่อนทัพ เหล่าทหารค่ายจูเชว่เห็นว่าก่อนหน้านี้พวกเขาไปที่กระโจมกลางแล้วกลับมาพร้อมกับคำสั่ง จึงไม่มีผู้ใด
