หงมองตามหลังของเขาอย่างครุ่นคิดตามที่คาดไว้ผู้อาวุโสที่อายุน้อยที่สุดในเป่ยฉี ความสามารถที่มีจิตที่ไม่ตระหนกเมื่อเผชิญการเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ควรมองข้าม เขาจะเชื่อฟังจริ งหรือ พวกเขาเพิ่งกลับไปที่ประตูหย่งเล่อกลุ่มทหารเกราะดำก็ควบม้าเข้ามา
เมื่อเห็นองค์ชายรองผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ประสานมือคารวะ “องค์ชาย หวังว่ากระหม่อมคงไม่สายเกินไป”
องค์ชายรองปลื้มใจมาก “อาฉวิน ดีใจที่ได้พบท่าน”
กัวสวี่เหลือบมองเป็นฉื่อฉวินจริงๆ
ฉื่อฉวินไม่ได้ลงจากหลังม้าเขาพูดว่า “ในช่วงเวลาคับขันนี้โปรดยกโทษให้กระหม่อมด้วย พวกเรารีบดำเนินการเถอะพ่ะย่ะค่ะ หากล่าช้าเกรงว่าผู้อื่นจะรู้เข้า”
“ดี”
ม้าถูกนำเข้ามาทุกคนกระโดดขึ้นขี่ม้าแม้แต่กัวสวี่เองก็ขี่ม้าท่ามกลางทหารที่ล้อมรอบ
ฉื่อฉวินยกมือขึ้น และตะโกนว่า “ไป!”
ทหารชุดเกราะดำเดินขบวนเข้าไปในวังอย่างเป็นระเบียบ หิมะตกหนักไม่มีผู้ใดส่งเสียงทุกอย่างเป็นไปอย่างเงียบเชียบ ไม่นานพวกเขาก็หยุดอยู่หน้าเรือนแถวหลังคาจั่วสันโค้ง
เมื่อฉื่อฉวินขยิบตาเหล่าทหารก็พุ่งเข้าไปด้านใน
