หรือไม่ แล้วมาดูกันว่าผู้ใดรังแกผู้ใดกันแน่!
กัวสวี่ดูมีท่าทีสงบเช่นนี้ทำให้องค์ชายรองใจเต้น โดยไม่รู้ว่าควรเกลี้ยกล่อมหรือบังคับดี
อาจารย์หงเห็นท่าไม่ดีจึงเอ่ยเตือนว่า “องค์ชาย สายแล้วพ่ะย่ะค่ะ รีบเชิญผู้อาวุโสกัวให้ร่วมทางไปกับเราเถิด!”
องค์ชายรองรู้สึกตัว และรีบพูดว่า “ผู้อาวุโสกัว ข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านตกใจเพียงแต่ใกล้ถึงเวลาแล้วจึงต้องเชิญผู้อาวุโสกัวเดินทางไปกับเราก่อน”
“อ้อ” กัวสวี่ยิ้ม “ไปไหนหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“ถึงแล้วท่านจะรู้เอง”
อาจารย์หงส่งสายตาทหารรักษาพระองค์ติดอาวุธครบครันก้าวไปข้างหน้าและคุมตัวกัวสวี่ไว้ “ผู้อาวุโสกัว เชิญขอรับ!”
กัวสวี่มองมือของพวกเขาที่กระชับกระบี่ เขายิ้ม และเดินออกจากห้องพักโดยไม่ถามอะไรอีก องค์ชายรองรู้สึกไม่แน่ใจจึงเดินไปหาอาจารย์หง
อาจารย์หงทำสัญญาณมือแล้วพูดเสียงขรึม “องค์ชาย เวลาหมดลงแล้วไปกันเถอะพ่ะย่ะค่ะ!”
องค์ชายรองพยักหน้าสูดหายใจลึกๆ แล้วเดินออกไปด้วยความมุ่งมั่นที่ว่าจะต้องประสบความสำเร็จ
เมื่อค่ำคืนเยื้องกรายเข้ามา แต่หิมะที่พัดพากลับไม่มีทีท่าจะหยุด รองเท้าทหารเหยียบย่ำบนพื้นหิมะจนเกิดเสียง ‘คลิก’ กัวสวี่เดินตามอย่างไม่คิดจะบ่นแม้แต่น้อย
อาจารย์
