อนทัพหรือ”
หนีจุ้นเงียบ
“เวลานั้นคงไม่ทันเสียแล้ว” ฟู่จินพูด “แต่หากออกทัพเดี๋ยวนี้ยังคงตามทัน”
หนีจุ้นลำบากใจ “ไม่มีคำสั่งจากผู้บัญชาการพวกเราไม่สามารถออกทัพได้! ”
ฟู่จินเหลือบมองตี๋ฝาน
ตี๋ฝานเข้าใจความหมายของเขาแล้วพูดเสียงเบา “เหล่าอวี๋กับเสี่ยวช่ายแล้วก็ท่านสนิทกัน โน้มน้าวไม่จำเป็นต้องใช้เวลา ท่านบอกให้พวกเขาไปที่กระโจมผู้บัญชาการ มัด และปิดปากเขาแล้วบอกให้คนเฝ้าให้ดี จากนั้นก็ออกมาอ้างว่าผู้บัญชาการมีคำสั่งให้ทุกคนรวมตัวมุ่งหน้าไปที่พระราชวังเดี๋ยวนี้!”
หนีจุ้นตกใจ “ท่านคิดอะไรไม่เข้าท่านี่เป็นการละเมิดกฎทหารนะ!”
ตี๋ฝานไม่เห็นด้วย “ด้วยความผิดนี้เทียบได้กับฝ่าบาทหรือ ท่านต้องเข้าใจว่าพวกเขากำลังก่อกบฏ! ในสถานการณ์เร่งด่วนเรายึดตามกฎไม่ได้ พวกท่านต้องตัดสินใจเพื่อปกป้องฝ่าบาท รอให้ฝ่าบาทเสด็จกลับจากประพาสนอกเมืองหลวงก็จะได้รางวัลความดีความชอบ!”
“นั่น…” หนีจุ้นลังเล
“เร็วเข้า!” ตี๋ฝานเร่งเร้า “พวกเราสนิทกันหากท่านไม่เชื่อข้าก็ควรเชื่อใจใต้เท้าเจี่ยงไม่ใช่หรือ”
หนีจุ้นไม่มีเวลาคิดเขากัดฟันแล้วตัดสินใจ “ได้! ข้าเชื่อท่านแล้วก็เชื่อใต้เท้าเจี่ยงด้วย! การจงรักภักดีต่อฝ่าบาทเป็นหน้าที่ของพวกเ
