หิมะเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ และเส้นทางสู่พระราชวังขาวโพลน องค์ชายรองกำลังถือสายบังเหียนอยู่ในมือ มือของเขาสั่นเทาอย่างประหม่าจนแทบไม่รู้สึกถึงความร้อน
“องค์ชาย” อาจารย์หงขี่ม้าเข้าไปใกล้ และเดินเคียงข้างเขา
องค์ชายรองถามเขาราวกับหาที่พึ่งสุดท้าย “อาจารย์ พวกเราจะเข้าไปเช่นนี้หรือ”
อาจารย์หงยิ้ม “ไม่อย่างแน่นอน”
“แล้วเราจะทำอย่างไร”
อาจารย์หงพูด “พวกเรายังต้องการคนเขียนพระราชโองการหนึ่งคน”
องค์ชายรองตกใจสมองที่หยุดนิ่งเป็นเวลานานในที่สุดก็ได้ขยับ
“ท่านหมายถึงผู้อาวุโสงั้นหรือ” อาจารย์หงพยักหน้า
ว่ากันตามตรงต้องมีผู้ที่มีน้ำหนักมากพอที่จะสนับสนุนเขา หลังจากก่อการกบฏสำเร็จแล้วต้องมีขุนนางตัวแทนคำนับกราบไหว้ การแสดงท่าทีว่าเป็นการรับช่วงต่อถึงจะดูสมจริง มีหลายครั้งที ไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนเมื่อตนเองอยู่ในสถานการณ์ดังกล่าว
องค์ชายรองรู้ว่าเขาไม่มีกำลังมากนัก ฮ่องเต้ยังทรงอยู่ในอำนาจ ขุนนางส่วนใหญ่ที่เขาผูกมิตรด้วยล้วนเป็นคนรุ่นเยาว์ที่ยังไม่มีสิทธิ์เสียงในการพูด ในด้านของกองทหารรักษาพร
