ต่อให้ไม่ยอมอย่างไรก็ต้องคุกเข่าตรงหน้าเขา! หลัง งจากพยายามทำความเข้าใจเรื่องต่างๆ ในที่สุดองค์ชายรองก็หยุดประหม่า และรู้สึกมีกำลังใจขึ้น
เขาจำคำพูดของอาจารย์หงก่อนหน้านี้ได้ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกภาคภูมิใจ
นี่คือเส้นทางสู่การเป็นฮ่องเต้!
…………..
ม้าวิ่งมาจนสามารถมองเห็นค่ายปรากฏขึ้นท่ามกลางหิมะ ตี๋ฝานดึงบังเหียนเพื่อหยุดม้า
ฟู่จินที่อยู่ข้างหลังเขาก็หยุดเช่นเดียวกัน
“อาจารย์ฟู่ ด้านหน้าคือค่ายจูเชว่ขอรับ” ตี๋ฝานพูดเสียงหอบ
“อืม” ฟู่จินหายใจหอบหนักกว่าเขาเล็กน้อย แต่ก็ยังดูกระปรี้กระเปร่าราวกับเด็กรุ่นเยาว์ไม่ปาน
ตี๋ฝานยังคิดว่าฟู่จินเป็นบัณฑิตที่มีอายุมากแล้วคงไม่สามารถขี่ม้าฝ่าหิมะได้ ไม่คิดว่าเขาจะดูกระปรี้กระเปร่าเช่นนี้
“อาจารย์ฟู่ ข้าจะบอกความจริงกับท่าน ในค่ายจูเชว่ผู้ที่ข้าคุ้นเคยมีผู้ตรวจการไม่กี่นาย ผู้บัญชาการของพวกเขาไม่เป็นมิตรกับข้าคงโน้มน้าวใจพวกเขาไม่ได้”
ฟู่จินยิ้ม “ไม่จำเป็นต้องโน้มน้าวใจพวกเขา”
ตี๋ฝานไม่เข้าใจ “แล้วท่านจะทำอย่างไร”
ฟู่จินเหลือบมอง “ผู้ตรวจการของพวกท่านคือทัพแนวหน้า”
ตี๋ฝานเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเขาก็โพล่งออกมาว่า
