“ท่านต้องการยืมแรงพวกเขา…”
“จะเรียกว่ายืมแรงได้อย่างไร” ฟู่จินพูดเสียงเบา “แค่เปลืองแรงสักเล็กน้อย ให้พวกเขาพักหนึ่งวันก็พอแล้ว”
เมื่อเห็นท่าทีไม่กระตือรือร้นของเขาฟู่จินก็พูดกระตุ้นต่อว่า “แม่ทัพตี๋ สิ่งที่พวกเราต้องทำเป็นเรื่องที่ดี ท่านลองคิดดู พวกกบฏสังหารผู้คนไปทั่ว มีคนอาศัยช่วงที่ฝ่าบาทไม่อ อยู่ก่อเหตุชั่วร้าย การที่พวกเราปราบความโกลาหลคือการแสดงความจงรักภักดีต่อฮ่องเต้ ในทางกลับกันหากพวกเราเพิกเฉยต่างหากที่ควรรู้สึกละอายใจ”
ตี๋ฝานถอนหายใจ “อาจารย์ฟู่ ท่านไม่จำเป็นต้องพูดแล้วเหตุผลนี้ข้าเข้าใจดี ข้าเองก็เชื่อใจใต้เท้าเจี่ยง” เขาชะงักแล้วพูดต่อว่า “ข้าไม่ได้คิดมากเรื่องผู้บัญชาการ แต่ใต้เท้าเจี ยงกับเยวี่ยอ๋องล้วนมีพระคุณต่อข้า ในช่วงเวลาที่ข้าลำบากที่สุดพวกเขาเชื่อใจข้า และพยายามอย่างหนักเพื่อข้า หากวันนี้คนเหล่านั้นทำสำเร็จใต้เท้าเจี่ยงไม่ต้องพูดถึง ชีวิตของ งเยวี่ยอ๋องก็อาจไม่สามารถรับประกันได้ ข้าจะ
