อมรับความพ่ายแพ้ “ท่านพูดมาเถอะ!”
ฟู่จินหัวเราะแล้วสั่งการว่า “รีบส่งคนไปที่เขาซิ่วชาน ขอความช่วยเหลือจากฝ่าบาท และรายงานการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดที่พวกเราตรวจพบในกองทหารรักษาพระองค์ นอกจากนี้เรียกตัวตี๋ฝานมาข้าจะพาเขาไปทำอะไรบางอย่าง”
เจี่ยงเหวินเฟิงพูด “ตอนนี้ตี๋ฝานถูกพักงานเกรงว่า…”
“ไปเรียกเขามาก่อน” ฟู่จินพูด “เขาถูกพักงาน แต่เขาอยู่ในกองทหารรักษาพระองค์มาหลายปีเขาต้องมีสหายอยู่แล้วไม่ใช่หรือ”
เหตุผลเรียบง่ายเกินไปเจี่ยงเหวินเฟิงได้แต่ยอมแพ้ “…ขอรับ”
หลังจากนั้นไม่นานตี๋ฝานก็มา เจี่ยงเหวินเฟิงแนะนำฟู่จินให้เขารู้จัก
ตี๋ฝานรู้จักชื่อเสียงของเขามานานแล้วจึงทักทายเขาด้วยความเคารพ
ฟู่จินยิ้มแล้วพูดว่า “แม่ทัพตี๋ ท่านดำรงตำแหน่งผู้ตรวจการมาหลายปี ไม่คิดอยากเลื่อนขั้นบ้างหรือ ท่านอยากเป็นผู้บัญชาการหรือไม่”
“…” เจี่ยงเหวินเฟิงอยากจะปิดปากเขา! น้ำเสียงนี้อย่างกับลุงประหลาดที่ชอบหลอกลวงเด็กอย่างนั้นแหละ!
………….
เสวียนเฟยนั่งอยู่บนหอดูดาว มองดูหิมะที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า
หลังจากคดีของอวี้หยางเขาก็ถูกลงโทษไม่ให้ออกนอกเสวียนตูกวันเป็นเวลาครึ่งปี จึงปิดประตูปฏิบัติธรรม
เหตุการณ์นี้ส่งผลกระทบอย่างมากต่อชื่อเสียงขอ
