่ก็ยังคงไม่ยอมปล่อยเขาไป “แต่เส้นทางกลับไปยังท้องพระโรงถูกหิมะปกคลุมเสียแล้ว ผู้อาวุโสกัวนั่งอยู่ที่นี่ดีๆ เถอะขอรับ!”
“เจ้า…” กัวสวี่โกรธจัดเมื่อครู่ยังคงคลุมเครือ แต่ตอนนี้ชัดเจนแล้ว ขนาดบอกไปอย่างชัดเจน แต่ก็ยังต้องการให้เขาอยู่ที่นี่ต่อ
เกิดอะไรขึ้นกัน…ผู้อาวุโสผู้สง่างามอย่างเขามาถูกทหารยามผู้หนึ่งกักขังเนี่ยนะ ไม่รู้ว่าทหารยามผู้นั้นฉลาดเกินไปหรือโง่เกินไป อีกฝ่ายไม่สนใจท่าทีโกรธเกรี้ยวของเขาแล้วยังโค ค้งคำนับให้เขาอีก “ผู้อาวุโสกัวเชิญกลับไปนั่งเถอะขอรับ หากต้องการสิ่งใดให้บอกข้าน้อย ข้าน้อยจะรีบสรรหามาให้”
กัวสวี่สูดหายใจเข้าลึกๆ และถามเขาว่า “ผู้ใดเป็นคนสั่งเจ้า”
ทหารยามมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “ผู้อาวุโสพูดอะไรหรือ ข้าน้อยไม่เข้าใจ”
กัวสวี่พูดเสียงขรึม “เจ้าคิดถึงผลที่ตามมาดูสิ ฝ่าบาทขึ้นครองราชสมบัติมายี่สิบเอ็ดปี บ้านเมืองปลอดภัย ราชสำนักมั่นคง คิดว่าปลาเล็กปลาน้อยอย่างพวกเจ้าจะสั่นคลอนได้หรือ หากไม ม่สำเร็จนายของพวกเจ้าก็ไม่อาจใช้สายเลือดปกป้องชีวิตได้หรอก ส่วนบริวารอย่าง
