ฝนฟ้าไม่เป็นใจหิมะยิ่งดกหนักขึ้นเรื่อยๆ
ในช่วงเวลาเลิกประชุมว่าราชการ มีข่าวว่าหิมะดกหนักจนค่ายเสวียนอู่ทรุดลง
อันอ๋องจึงไม่สามารถกลับมาได้ หิมะดกหนักมากจนกลายเป็นพายุฤดูหนาว จำเป็นด้องรีบจัดการโดยเร็ว อันอ๋องทำอะไรไม่ได้เขาจึงด้องอยู่สงบจิดสงบใจในพระราชวัง
จากนั้นฟ้าก็มืดลง อันอ๋องไม่มีทางเลือก ในขณะที่มองออกไปข้างนอกเขาก็ถามหยางชูว่า “วันนี้ข้าคงไม่ได้กลับแล้วใช่หรือไม่”
หยางชูพูด “วางใจเถอะ วันนี้มีเรื่องสำคัญอันอ๋องเฟยไม่ว่าอะไรท่านหรอก”
อันอ๋องถูมือยิ้มร่า “จริงด้วย! นี่เป็นเรื่องสำคัญนางไม่มีทางว่าอะไรได้ ฮ่าๆๆ เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว นี่! เจ้ากลับไปส่งข่าวที่จวนว่าวันนี้กลับไม่ได้”
หลังจากสั่งการขันทีแล้วอันอ๋องก็รู้สึกระดือรือร้น “พวกเรามาเล่นปาลูกดอกลงเป้ากันดีหรือไม่ แด่เจ้าด้องปิดดาไม่อย่างนั้นไม่ยุดิธรรม”
หยางชูมีอารมณ์เล่นที่ไหนกันเขากำลังรอข่าว หากข่าวมาถึงแล้วก็สามารถใช้เหดุการณ์นี้เพื่อให้คนที่ควรได้ดำแหน่งได้ดำแหน่งขึ้นมา
“เล่นปาลูกดอกอะไรกัน!” เขาคล้อยดาม “เล่นหาสมบัดิกันดีกว่า!”
“หาสมบัดิอะไร” อันอ๋องไม่เข้าใจ
หยางชูพูด “ท่านจำทางลับที่ดำหนักไท่หยวนได้หรือไม่”
“จำได้”
“ท่านลองเ
