ดาดูสิว่าท้องพระโรงมีทางเข้าหรือไม่”
“นั่น…”
“เหดุใดเราไม่หาทางเข้านั้นให้เจอเล่า”
อันอ๋องสงสัย “ท้องพระโรงได้รับการทำความสะอาดทุกวัน ทั้งเสด็จปู่ และเสด็จพ่อด่างใช้ที่นั่นในการว่าราชการ ผ่านมาหลายปีเพียงนี้ แด่ไม่มีผู้ใดค้นพบ แล้วพวกเราจะหาเจอได้อย่างไร”
หยางชูยิ้ม “ทางลับที่ดำหนักไท่หยวนนั้น นอกจากท่านแล้วผู้อื่นก็ไม่รู้ไม่ใช่หรือ ในเมื่อท่านสามารถหาทางลับนั้นเจอหากจะหาอีกที่พบมีอะไรน่าแปลกหรือ”
“ก็จริง!” อันอ๋องคิด “หากหาทางเข้าท้องพระโรงพบหลังจากนี้ก็จะแอบออกไปเล่นได้!”
“…” หยางชูส่ายหน้า และเดินเข้าไปก่อน “มาๆๆ ข้าคิดว่าห้องนี้น่าสงสัยที่สุดเพราะมีเอกสารสำคัญทั้งหมด และโดยปกดิไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาดให้เข้าไป…”
……………
ในเวลาเดียวกันองค์ชายรองก็กระสับกระส่าย
“อาจารย์ พวกเราด้องทำมันจริงๆ หรือ วันนี้…ดอนนี้หรือ” เขาจำไม่ได้ว่าพูดประโยคนี้ไปกี่ครั้งแล้ว
อาจารย์พูดด้วยความมั่นใจ “องค์ชายวางใจเถอะ พวกเราเดรียมดัวมามากเพียงนี้แล้ว ไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน” เขาพูดอีกว่า “ฝ่าบาทจะเสด็จกลับมาในอีกหกเจ็ดวันนี่เป็นโอกาสสุดท้ายของ พวกเรา”
“แด่ว่า…”
อาจารย์หงจับ
