งประตูทิศเหนือคืนนี้!”
เหลยหงตอบกลับว่า “ใต้เท้า…หิมะตกหนักเพียงนี้ไม่ใช่อากาศที่ดีสำหรับยกพลทหารเลยนะขอรับ”
“ไม่ว่าจะยากลำบากเพียงใดพวกเขาก็ต้องมาที่นี่!” เจี่ยงเหวินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจ้าไปบอกเขาเช่นนี้เขาต้องเข้าใจ”
เหลยหงตอบรับ “ขอรับ ข้าน้อยจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
เจี่ยงเหวินเฟิงมองเขาเดินจากไปคิ้วของเขาขมวดแน่น เว่ยเหิงเป็นแม่ทัพจากสายตระกูลจงซึ่งประจำการอยู่ในเมืองซิ่งโจว ก่อนที่จงซู่จะออกจากเมืองหลวงเขาได้จัดการอย่างเงียบๆ และก็ เป็นความมั่นใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขาด้วย
ทางด้านกองทหารรักษาพระองค์มีความขัดแย้งบางอย่างกับจงซู่ พวกเขาจึงไม่สามารถยื่นมือเข้ามาแทรกแซงได้ หยางชูเองก็กลัวว่าจะเป็นการทำให้ฮ่องเต้รู้ตัวจึงไม่กล้ายื่นมือเข้าไป คนที่พว วกเขาคุ้นเคยกันดีอยู่แล้วคือตี๋ฝาน และกลุ่มของเขา แต่ตำแหน่งของพวกเขาค่อนข้างต่ำ เจี่ยงเหวินเฟิงไม่ต้องการมีส่วนร่วมในเรื่องนี้จริงๆ แต่มาถึงจุดนี้แล้วเขาไม่มีส่วนร่วมคงไ
