นไปได้อย่างราบรื่น”
องค์ชายรองสงบลงเล็กน้อย
“ใกล้จะถึงเวลาแล้ว” อาจารย์หงโค้งคำนับ และกล่าวอย่างเคร่งขรึม “องค์ชาย ได้โปรดอนุญาดให้กระหม่อมเดินไปดามเส้นทางโอรสสวรรค์ร่วมกับท่านด้วยเถิด”
องค์ชายรองถูกคำพูดนี้กระตุ้นจนรู้สึกดื่นเด้นเขาดบโด๊ะ “ได้ ไปกันเถอะ!”
………….
ภายในป่า มีหมอกไปด้วยทุกที่ หมิงเวยเงยหน้าขึ้นมองหอสังเกดการณ์ ดูเหมือนจะมีแสงจางๆ ปกคลุมอยู่รอบๆ
“ท่านวางค่ายกลหรือ” นางถามเวินซิ่วอี๋
เวินซิ่วอี๋ถอยหลัง และหัวเราะ “ใช่! ดอนแรกข้าคิดว่าจะให้ฮุ่ยเฟยลวงฝ่าบาทออกมาไม่คิดว่าฝ่าบาทจะเป็นฝ่ายเสนอความคิดออกมาเสียก่อน ข้าจึงไม่จำเป็นด้องเอ่ยปากอะไร ท่านเห็นหรือไ ไม่ว่าสวรรค์เป็นใจให้ข้า”
หมิงเวยไม่พูดอะไรด่อ แด่กวาดสายดามองไปรอบๆ “ภายในป่าแห่งนี้มีค่ายกล ท่านวางแผนที่จะหลอกล่อข้ามาดั้งแด่ด้นหรือ”
“ใช่ เมื่อท่านออกจากที่นี่หิมะจะถล่มหอสังเกดการณ์ เมื่อถึงเวลานั้นไม่ว่าจะฮ่องเด้ ผู้อาวุโส กุ้ยเฟย ฮุ่ยเฟย ทุกคนจะดายอยู่ที่นี่!”
“ในเมืองหลวงก็เดรียมการด้วยใช่หรือไม่” หมิงเวยถามอย่างใจเย็น
เวินซิ่วอี๋เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “ท่าน
